motto

„Tu otwierał się inny, odrębny świat, do niczego niepodobny;
tu panowały inne, odrębne prawa, inne obyczaje,
inne nawyki i odruchy.”

„Wyobraź mnie sobie. Nie zaistnieję, jeśli mnie sobie nie wyobrazisz.”

Jest! Pierwszy rozdział w nowej odsłonie, indżojcie :).
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą felix. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą felix. Pokaż wszystkie posty

0004

Nagły hałas brutalnie wyrwał go ze snu. Marc zerwał się na równe nogi, wyciągając spod siebie glocka 18 i przecierając zaspane oczy. Zaklął cicho, kiedy stopa zaplątała mu się w brudny koc i o mało nie stracił równowagi. Zza drzwi dobiegł stłumiony jęk i pijacki, niezrozumiały bełkot.
Felix.
Ostrożnie wyjrzał na korytarz. Przy przeciwległej ścianie leżał na wyświechtanej wykładzinie mężczyzna w poplamionej, granatowej kurtce i podartych jeansach. Ponad sześć i pół stopy wysokości, połowa tego szerokości i zarośnięta, nalana twarz z małymi, świńskimi oczkami. W nozdrza uderzył zapach moczu, przetrawionej wódki i wymiocin, które tworzyły nieregularny wzór, oblepiając przód jego ubrania.
Marc spojrzał na mężczyznę z jawną pogardą i stłumił przemożną chęć przestrzelenia mu kolana, zrobienia choć malutkiej dziurki... Ziewając, wrócił do zabałaganionego, malutkiego pokoju służącemu dzieciakom za sypialnię. Prawie całą przestrzeń zaścielały różnokolorowe koce i pościel, bo z braku łóżek wszyscy spali razem na podłodze. Na półce wiszącej przy wąskim oknie, między podartymi, starymi książkami leżał tłusty, rudy kot Ramony, ogonem rozchlapując wodę z miski i łypiąc wrednymi, zielonymi ślepiami.
W jednym z zacienionych kątów cichutko siedział niemal roczny Brian, z pogryzionym smoczkiem w buzi i połamaną grzechotką w pulchnej dłoni, wyglądając jak kupka kolorowych szmat.
Marc spojrzał na zegarek, po czym wciągnął na siebie jeansy i bluzę. Dochodziła jedenasta. Trzy godziny to zdecydowanie zbyt mało na odespanie ciężkiej, nocnej zmiany, ale miał za dużo do zrobienia, żeby spać dalej. Znalazł ostatniego czystego pampersa i wyszedł z pokoju z dzieciakiem na rękach, po drodze sprzedając Felixowi zdrowego kopniaka i starając się zapamiętać, żeby kupić nowe opakowanie pieluch. Mężczyzna niemrawo jęknął, ale już po chwili, odwróciwszy się na drugi bok, głośno chrapał. Ciemnowłosy Brian uśmiechnął się do Marca wszystkimi swoimi czterema zębami.

* * *

Wyrzucał właśnie śmieci, kiedy zza kontenera wyłoniła się zakapturzona postać. Odruchowo zrobił krok w tył i już sięgał do kabury, kiedy rozpoznał twarz Tylera.
Masz paranoję, kurwa, pomyślał, trafiając workiem do pojemnika na odpady.
– Co się tak strachasz, Mały? – rzucił sąsiad z uśmiechem na ustach, poklepując Marca po plecach.
Jego twarz porastała gęsta szczecina, jakby przestał się golić parę tygodni temu, może wtedy, kiedy po kolejnej awanturze wyprowadził się od Grace.
– Nie mów do mnie „Mały”, kurwa – chłopak wycedził przez zęby, robiąc unik i poprawiając Briana na biodrze. – Czego się tak czaisz?
– Żeby ta kretynka mnie nie widziała, znowu będzie na mnie ryja darła. – Tyler rozejrzał się nerwowo.
Jego związek z Grace był porażką, odkąd Marc pamiętał. Za ścianą bezustannie słyszał kłótnie, krzyki, bitwy i płacz. Oczywiście prędzej czy później zawsze do siebie wracali.
– Co jest? – chłopak ruszył w stronę swojego granatowego Forda Taurusa ’89. Płomienie wymalowane po obu bokach lśniły w słońcu.
– Mamy problem. – Tyler odpalił papierosa, siadając na niskim ogrodzeniu okalającym półokrągłe zakończenie ulicy służące za parking.
Marc pytająco uniósł brwi, odruchowo ustawiając się w kierunku przeciwnym do ulatującego dymu. Wdychanie oparów z pewnością nie pomagało na astmę.
– Widziałem się z Erikiem wczoraj.
– No i?
– Kiedy ostatnio u niego byłeś?
– Ja pierdolę, wyskakujesz mi, kurwa, ze śmieci tylko po to, żeby mi pierdolić teraz te głupoty?
– He-ej, spoko, Marc. Zluzuj.
– No to co jest, kurwa?
Tyler przymknął oczy i zaciągnął się swoim Marlboro.
– Rizzo przestał płacić – odparł.
– Że co, kurwa?
Chłopak poczuł, że grunt usuwa mu się spod nóg. Ze złością kopnął ogrodzenie, aż małe palce Briana chwyciły mocniej rękaw jego bluzy. Posadził dzieciaka na ziemi.
– Ja pierdolę. Czemu? CZEMU AKURAT TERAZ, KURWA?!
– Brakuje mu rąk do pracy, jest pod ścianą.
– Ale czemu teraz?! – Kolejne kopnięcie posłało kamień na drugą stronę ulicy, prosto w ścianę sąsiedniego budynku. Miał ochotę wrzeszczeć.
– Nie zanosi się na to, żeby Eric szybko wyszedł.
– JA PIERDOLĘ!
– Musisz się z nim spotkać, Marc. Z Rizzo.
– Taaa, racja. Jutro.
– Nie jutro. Dziś. – Wyciągnął z kieszeni pomiętą kopertę.
Chłopak rozdarł ją w pośpiechu i ze środka wypadła tylko jedna biała kartka. Starannie zapisana data była dzisiejsza, godzina dziewiętnasta. Marc poczuł narastającą irytację. Rizzo, robiąc z Tylera posłańca, wyraźnie dał do zrozumienia, że miał ich wszystkich w garści, że będą tańczyć jak marionetki na sznurkach. Kurwa!
– Ale musisz mu coś zaproponować. – Tyler zgasił butem niedopałek, wstając.
– Ale co, kurwa, jak nic nie mam?
– Dobrze strzelasz, może wystarczy.
– Kurwa! Potrzebuję tej kasy.
– Wiem. Wszyscy potrzebujecie.
– Kurwa, kurwa, kurwa. – Oparł czoło o chłodną blachę forda i westchnął. Miał ochotę płakać z bezsilnej złości. – Zajmiesz się trochę małym?
– Co planujesz? – w głosie Tylera wyczuł nikłą nutę strachu.
– Jeszcze nic – odezwał się po dłuższej chwili. – Muszę pojechać do Ramony.
– Przecież byłeś parę dni temu.
– Nie wszystko poszło tak, jak chciałem.
Mężczyzna skinął głową ze zrozumieniem.
– Będzie dobrze, Mały. – Tyler wziął Briana na ręce. – I... Marc? Raczej nie wspominaj ojcu, że mam z tym coś wspólnego, co? – Poczekał na skinięcie głową. – I… uważaj na siebie.
– Jasne.
Opony zapiszczały, zostawiając bieżnik na zakręcie i wjeżdżając na Watson Avenue. Wcisnął gaz do dechy, nie zwracając uwagi na pozostałych użytkowników ulicy. Lepiej, żeby mu dziś nie wchodzili w drogę.