motto

„Tu otwierał się inny, odrębny świat, do niczego niepodobny;
tu panowały inne, odrębne prawa, inne obyczaje,
inne nawyki i odruchy.”

„Wyobraź mnie sobie. Nie zaistnieję, jeśli mnie sobie nie wyobrazisz.”

Jest! Pierwszy rozdział w nowej odsłonie, indżojcie :).
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ramona. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ramona. Pokaż wszystkie posty

0001

Kurwa, kurwa, kurwa. Marc miał wrażenie, że mamrotał te słowa bez końca, jak jakieś pieprzone zaklęcie. Po raz kolejny wstał i podszedł do jedynego okna. Oparł czoło o chłodne kraty i poczuł się nieco lepiej, stojąc tyłem do pomalowanych na żółto ścian i wywieszonych na nich tablicach z regułami.
Prawdę mówiąc, w ogóle nie powinno go tu być. Po jaką cholerę dał się namówić ojcu na tę zrąbaną wizytę, zamiast po prostu zostawić sprawy własnemu biegowi? Kurwa, szesnaście dni to nie koniec świata.
No, ale skoro już tu przyjechał, chciałby przynajmniej mieć to jak najszybciej za sobą, bo czekanie dłużyło się nieznośnie, jak guma do żucia rozciągnięta pomiędzy palcami.
W końcu usłyszał zbliżające się korytarzem kroki, ciężkie buty wybijały nierówny rytm. To musiał być któryś ze strażników i Marc zastanawiał się, czy go rozpozna. Z westchnieniem odwrócił się od okna, zajął miejsce za stołem i czekał.


* * *


Ciężkie drzwi zamknęły się z charakterystycznym szczęknięciem. Ramona usiadła naprzeciw Marca, spuszczając głowę. Strażnik, który ją przyprowadził, stanął pod ścianą na szeroko rozstawionych nogach, prawą dłoń niby od niechcenia opierając na rękojeści czarnej pałki. Posłał chłopakowi ostrzegawcze spojrzenie, po czym uśmiechnął się drwiąco.
Sam Simmons, jeden z najgorszych w Spofford. Marc poczuł zalewającą go wściekłość i musiał użyć całej siły woli, aby się opanować.
Przez przeraźliwie długą chwilę w ciasnym pokoju wizyt panowało milczenie. Simmons przestąpił z nogi na nogę i otarł się plecami o ścianę. Jego obfite brzuszysko wylewało się znad paska spodni, przy każdym ruchu poruszając niczym napełniony wodą balon. Chłopak musiał odwrócić od niego wzrok, bo nie potrafił zebrać myśli.
Ramona objęła się ramionami, opierając łokcie o kolana. Przedstawiała sobą żałosny widok, kiedy tak siedziała pochylona, w zbyt dużych ciuchach wiszących na szczupłym ciele.
I wciąż na niego nie patrzyła. Odkąd pojawiła się w pomieszczeniu, nie poświęciła bratu jeszcze ani jednego cholernego spojrzenia. Jeśli coś wkurzało Marca bardziej niż głupota, to właśnie ignorowanie go. Siedzieli naprzeciw siebie, a równie dobrze mogli znajdować się na dwóch przeciwległych krańcach świata.
– Czy ciebie już totalnie porąbało? – warknął w końcu z irytacją, przerywając przedłużającą się ciszę. – Nawet jednego pieprzonego tygodnia nie potrafisz wytrzymać bez wpakowania się w jakieś gówno? Nawet tutaj?
Aż do tej chwili starał się nie pozwolić emocjom na przejęcie kontroli nad przebiegiem spotkania. W końcu pojawił się tutaj jedynie po to, aby sprawdzić, czy wszystko w porządku, czy siostra radziła sobie w nowej sytuacji, czy nie potrzebowała pomocy z zewnątrz. Ale kiedy zobaczył Ramonę, wszystko się zmieniło.
Nie chodziło tylko o scenerię, o ten idiotycznie pomalowany na żółto pokój, o kraty w oknach i szare, bezkształtne łachy, które miała na sobie. To go nie zaskoczyło, nie mogło zaskoczyć. Ale głowa obwiązana bandażem? Poranione kostki prawej dłoni, jakby uderzyła w coś twardego? Zieleniejący siniak na policzku? Miał nadzieję, że jej przeciwnik wyglądał o wiele gorzej.
Ramona wciąż się nie odzywała, wbijając wzrok w porysowany metalowy blat i nieznacznie kołysząc się do przodu i do tyłu. Marc znów poczuł irytację.
– Co ty, kurwa, znowu odpierdalasz?
Oczywiście nie odpowiedziała, bo po co.
Chłopak zacisnął palce na brzegu stołu, próbując się uspokoić, zanim wróci do rozmowy. Ta ciągła walka z emocjami za każdym razem sprawiała, że wpadał w panikę. Zwłaszcza ostatnio, kiedy nieuzasadniona wściekłość przybierała na sile, zagłuszając wszystko inne. Wbił wzrok w swoje pobielałe knykcie, szczęki zwarł tak mocno, że zęby zgrzytnęły w proteście, i dopiero wtedy wypuścił z płuc wstrzymywane powietrze.
Nagle ciasnota pokoju wizyt zaczęła go przytłaczać, ściany jakby napierały na niego, próbując wypchnąć, wyrzucić, odizolować. Po raz pierwszy tego dnia z całkowitą wyrazistością uświadomił sobie, że naprawdę wrócił do murów poprawczaka Spofford. Nie miało znaczenia, że jako odwiedzający – kraty w oknach, wąskie korytarze i stalowe drzwi z każdej strony wyglądały tak samo. Nawet zapach był aż nadto znajomy.
Otrząsnął się i skupił wzrok na wiszącej na ścianie niebieskiej tablicy, na której widniały wypisane białymi literami reguły odwiedzin. W tej chwili nie potrafił rozczytać tekstu, słowa zlewały mu się przed oczami, wykonując dziwny, wirujący taniec, aż rozbolała go od tego głowa. Potarł palcami skronie, po czym odetchnął głęboko, próbując zebrać myśli.
Dopiero wtedy ponownie spojrzał na Ramonę. Przedstawiała sobą raczej smutny niż żałosny widok i wbrew woli zaczął jej współczuć.
– Ramona, co się dzieje?
Powoli podniosła na niego wzrok i zobaczył w jej oczach łzy. Zabiłby wszystkich, przez których przestała być beztroską sobą, wszystkich, którzy mniej lub bardziej bezpośrednio doprowadzili ją do Spofford. Kurwa!


* * *


Ramona nie mogła już dłużej unikać spojrzenia Marca. Nie była tak twarda, za jaką chciała uchodzić. Poczuła, jak wszystko się w niej załamywało, kruszyło, wywracało do góry nogami. Miała zamiar nie odezwać się ani słowem do nikogo przez całą wieczność, może wtedy by pożałowali. Ale to nie działało i chyba nie była dość silna, żeby grać dalej w ten sposób. Niewykluczone, że rozmowa z bratem to pierwszy krok do tego, aby wymyślić nowy plan przetrwania.
Popatrzyła na Marca, choć wiedziała, że łzy wyprowadzą go z równowagi dużo bardziej niż przedłużające się milczenie. Zaskoczył ją łagodny wyraz jego twarzy, jednak zaciśnięte szczęki aż nadto wyraźnie świadczyły o tym, że starał się opanować złość. Ale oczy miał dobre, więc może to nie na nią się tym razem wściekał?
Chciała, żeby znów się odezwał, ale teraz milczał i tylko na nią patrzył. Chciała, żeby ją przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze, że da sobie radę, że do wolności zostało tak niewiele. Żeby jej opowiedział o domu, o tym, co się zmieniło, co słychać u sióstr i braci. Chciała poczuć się częścią zewnętrznego świata, choćby przez chwilę.
Jak bardzo pragnęła już stąd wyjść! Gdziekolwiek, jeśli nie na zewnątrz, to przynajmniej na blok, gdzie musiała być sama jedynie podczas nocy, a pozostałe godziny spędzała z Ravi i resztą czarnych dziewczyn. One zawsze wiedziały, skąd wziąć papierosy i od którego z chłopaków skombinować dobry towar. W takich chwilach Ramona wierzyła, że świat stał przed nią otworem, że była niepokonana, nieśmiertelna. Nawet jeśli teraz tymczasowo mieszkała w izolatce, gdzie sika się do metalowego wiadra pod okiem strażniczek, gdzie kamera śledzi każdy ruch, gdzie nie można mieć żadnych przedmiotów i nawet ubranie musi zostać na korytarzu. Dobrze, że pozwolili jej zatrzymać bieliznę.
Nie spodziewała się, że Spofford to takie okropne miejsce. Zanim tu trafiła była niemal pewna, że wszystkie historie to jedynie wyssane z palca bzdury, które ładnie wyglądały na filmach o tych patologicznych, ubranych w markowe ciuchy dzieciakach. Jednak prawda wyglądała pod wieloma względami jeszcze gorzej, kiedy doświadczało się jej na własnej skórze.
Nawet przeszłość stała się tutaj balastem, jakby niosło się na plecach worek wypełniony kamieniami. Ucieczka z nim wyglądała zupełnie jak w tych snach, w których człowiek biegnie i biegnie, ale jego stopy nie odrywają się od podłogi, niezależnie od tego, jak bardzo by się próbowało. Ramona nie potrafiła uwolnić się od niechcianych wspomnień, ale szybko nauczyła się je zagłuszać. Zaczynała stawać się ekspertem w odpychaniu od siebie wszystkiego, co sprawiało ból.
Aż do tej feralnej nocy…
Teraz, kiedy faszerowali ją jakimiś prochami, czuła się otumaniona, jakby trwała w próżni, zawieszona gdzieś pomiędzy wymiarami, wyklęta przez rzeczywistość. Świat realny, w którym ludzie rozmawiali ze sobą, upijali się i po prostu cieszyli życiem, wydawał się odległy i nieosiągalny. Tam czas wciąż miał jeszcze znaczenie, nie zlewał się w plątaninę powtarzających się raz po raz obrazów. Tutaj Ramona coraz częściej się gubiła, nie potrafiąc odnaleźć żadnego punktu zaczepienia, niczego, co dałoby jej choć przez chwilę nadzieję, że wszystko, z czym musiała się codziennie mierzyć, to nie jedynie wytwór chorej, wykolejonej wyobraźni, projekcja obrazów ze stroboskopowych snów.
Chwilami nie wiedziała, na jakim świecie teraz żyła, wszelkie granice się zatarły. Nie było przeszłości ani przyszłości, liczyło się tylko tu i teraz, a i to rozmyte, jak kadr uchwycony przez kiepskiego fotografa. Byle przeżyć kolejną godzinę, dzień, tydzień. Potem to już jakoś leciało.
– Czy ty w ogóle słuchasz, co do ciebie mówię? – głos Marca docierał jakby z bardzo daleka, ale dźwięk powoli narastał, tak jak zwiększa się głośność w telewizorze.
Ramona ocknęła się z ponurych myśli. Zrobiło jej się wstyd, że nie słyszała, co do niej mówił, choć przecież to tego najbardziej teraz pragnęła.
– Przepraszam – wymamrotała.
Ponownie zaczęła słyszeć dźwięki otoczenia – odległy warkot silników samochodowych za oknem, czyjeś kroki na korytarzu, stłumione pięścią kaszlnięcie strażnika. I stukot, potworny stukot, który przyprawiał ją o dreszcze.
Stuk. Stuk. Stuk. Stuk. Stuk. Stuk.
To Marc nerwowo bębnił palcami w metalowy blat. Chciała poprosić go, żeby przestał, ale nie potrafiła zmusić się do choćby najmniejszego ruchu.
Stuk. Stuk. Stuk.
Ten dźwięk budził do życia demony.
Nie, proszę, tylko nie to.
Ramona zacisnęła palce na ramionach. Ból przywołał ją do rzeczywistości i ze zdziwieniem stwierdziła, że stukanie ustało. Ostrożnie zerknęła na brata.
– Co się dzieje? – powtórzył zadane już wcześniej pytanie.
Nie wiedziała, co mogła mu na to odpowiedzieć. Czuła łzy spływające po policzkach, ale zignorowała je.
– Wiesz – mówił dalej – ja nie wiem, kurwa, o co chodzi z tym wszystkim, czemu jesteś na dołku i tak dalej. Ale, cholera, wszystko tutaj od ciebie zależy. Nikt ci nie będzie ułatwiał życia, sama musisz o siebie zadbać. Rozumiesz to?
Skinęła głową.
– Dasz sobie radę?
Przytaknęła. Nie chciała go martwić, mówiąc, jak wyglądała rzeczywistość, jak bardzo sobie nie radziła.
– Potrzebujesz czegoś?
Zaprzeczyła ruchem głowy. Jedyne, czego potrzebowała, to wyjść na zewnątrz, do jedynego świata, którego reguły były tak przyjemnie znajome. Ale tego nie mógł jej dać.
Usłyszała za plecami chrząknięcie strażnika i Marc zaczął podnosić się z miejsca. Podciągnął zbyt duże spodnie i chwilę stał niezdecydowany, patrząc na nią w zamyśleniu. W jego jasnych oczach nie było śladu charakterystycznej wesołości i po raz pierwszy Ramona zauważyła, jak bardzo brat się zmienił, jak wydoroślał, jak strasznie starał się zająć miejsce ojca.
Również wstała i podeszła do niego. Przytulił ją niezdarnie, pospiesznie, jakby chciał jak najszybciej mieć to za sobą. Nigdy nie był dobry w okazywaniu uczuć.
Poczuła na ramieniu ciężką rękę strażnika i Marc wrócił na swoje miejsce, zgodnie z regułami. Wychodząc, odwróciła się i spojrzała na niego po raz ostatni. Uśmiechnął się w odpowiedzi i to sprawiło, że powrót do poprawczakowej rzeczywistości stał się jeszcze trudniejszy. Znów została ze wszystkim sama.

0016

Marc zaciągnął hamulec, wyłączył dudniącą muzykę i zgasił silnik, a jego dłonie zaczęły nerwowo bębnić w kierownicę. W samochodzie panowała nieznośna cisza, wycieraczki zastygły nieruchomo i przednia szyba spłynęła deszczem. Miał szczęście, że udało mu się zaparkować tak blisko.
Odchylił się na siedzeniu, wyciągając glocka zza paska jeansów. Chwilę obracał go w zamyśleniu w palcach, po czym szybkim ruchem wepchnął do schowka na desce rozdzielczej. To samo zrobił z nożem przytroczonym do łydki i z kastetem spoczywającym dotąd w bezpiecznej kieszeni jeansowej kurtki. Na wszelki wypadek sprawdził ją dokładniej i ze zdziwieniem odkrył małą torebkę kokainy. Musiała tkwić tam już od dawna, bo proszek przykleił się do wnętrza plastikowego woreczka. Narkotyk wylądował w specjalnym rozcięciu z boku fotela pasażera; ostrożności nigdy za wiele. Marc otworzył portfel, po raz kolejny upewniając się, że miał przy sobie dwa dokumenty potwierdzające tożsamość. Dowód i prawo jazdy tkwiły na swoich miejscach. Rozejrzał się dookoła, ale nie przychodziło mu do głowy nic więcej, co mogłoby odwlec nieuniknione.
Westchnął. Właściwie miał odwiedzić Ramonę już parę dni temu, ale to nie był dobry czas. Nie w nastroju, w którym zostawił go Tyler i z pewnością nie później, po rozmowie z Rizzo. Nieświadomie zacisnął dłonie w pięści. Nawet on wiedział, że wtedy nie udałoby mu się wymazać wypowiedzianych ostatnio słów, więc zamiast dalej pędzić Bruckner Expressway, w ostatniej chwili przeciął trzy pasy do zjazdu i przy wtórze klaksonów nerwowych kierowców skręcił w boczną Bronx River Avenue. Potrzebował chwili, żeby ochłonąć oraz spokojnie przemyśleć strategię spotkania z młodym Rizzo.
W sumie nie poszło tak źle, jak się obawiał. Kiedy już odebrali mu broń i poczuł się przez to wystarczająco odsłonięty, rozmowa przebiegała w czysto biznesowej atmosferze. Garnitury, gładkie gadki, kawka, tego typu sprawy. Nie jego liga, czuł się dziwnie obco, jakby nie na miejscu. Może ojcu to pasowało, ale on nie potrafił tak grać. Co innego zapierdalać w warsztacie z tłustymi od smaru łapami, a co innego pracować na regularne zlecenia dla kogoś takiego jak Rizzo. Niby nic, ledwie parę drobnych testowych zadań na początek, poradzi sobie, potrzebuje tych pieniędzy, ale…
Ponownie westchnął i pokręcił głową. Wysiadł z samochodu, ciężkie krople uderzyły w kaptur, kiedy stanął oparty plecami o forda, próbując powstrzymać drżenie dłoni. Przed sobą miał grube mury Spofford. Spływające wodą ciemne paszcze okien przypominały mu ostatnią wizytę u ojca w Green Haven. Pomyślał, że każde więzienie wygląda tak samo, niezależnie od koloru zewnętrznych ścian. Spojrzał na zegarek, ledwie dostrzegając godzinę na rozlanym kwarcu wyświetlacza. Powinien już dawno wypieprzyć tego śmiecia. Gdzieś z tyłu dobiegł odgłos tłukącego się szkła i krzyki, ale przejeżdżająca tuż obok ciężarówka zagłuszyła słowa. Podciągnął spodnie, które niemal od razu opadły do poprzedniej pozycji, splunął ciemną grudką tytoniu i ruszył w stronę zakratowanej bramy.
Znalazł się w ponurym mroku wąskiego korytarza, w którym chłodno powitał go strażnik. Chłopak wylegitymował się i wpisał na listę odwiedzających, po czym wypakował wszystko, co zostało w jego kieszeniach, na plastikową tackę. Zdjął bluzę, prezentując podobiznę swojego forda wytatuowaną na wewnętrznej stronie przedramienia. Przekroczył żółtą linię z wykrywaczem metalu i stanął sztywno, kiedy ręce strażnika metodycznie zaczęły go przeszukiwać. Zamknął oczy.
Zimno, zimno przenikające nagie ciało. Ostry ból po uderzeniu przez kapo o szyderczym uśmiechu, smród środka przeciw wszom. Kilka przysiadów, podniesienie jaj, otwarcie ust i spokojne czekanie, aż zajrzą do każdego zakamarka jego ciała, gimnastyka języka. Gryzące, bezkształtne ciuchy, szare slipki i szare skarpetki, gumowe klapki. Sala pełna chłopców w różnym wieku, od najwyżej ośmio-, może dziewięcioletnich do tych prawie dorosłych. Byli wszędzie, siedzieli na ławie pod ścianą, leżeli na podłodze, sikali do sedesu i obok sedesu, prężyli muskularne ramiona lub kulili się w najciemniejszych kątach, nie patrząc na siebie.
Poczuł szturchnięcie, kiedy strażnik wepchnął mu w ręce t-shirt i bluzę. Otworzył oczy, rozluźnił mięśnie szczęki; nie zdawał sobie nawet sprawy, że je zacisnął.
– Pani naczelnik chciałaby się z tobą najpierw widzieć, Mack.
Zaskoczony skinął głową, po czym dał się poprowadzić przez plątaninę korytarzy i wind. Czuł lekki niepokój, idąc w zwykłym ubraniu, w adidasach, bez kajdanek na rękach, jakby był po niewłaściwej stronie krat. Z miejsc, którymi szli, nie mógł widzieć cel, ale doskonale wiedział, gdzie się znajdowały i jak wyglądały, miał już czas porządnie się z nimi zapoznać. Czuł irracjonalny lęk, że zaraz wepchną go do małego, ciemnego pokoju przesłuchań z gołą żarówką zwieszającą się smętnie z sufitu, w jej rozedrganym świetle uniesie się strużka dymu papierosowego. Zrobiło mu się zimno na to wspomnienie; cele Spofford należały już do przeszłości.

* * *

Ciężkie drzwi zamknęły się z łoskotem, więżąc go w ciasnym pokoju wizyt. Przyszło mu do głowy, że w Spofford wszystkie pomieszczenia były ciasne i ponure, nie wyłączając cel. Powinni zamknąć w jednej z nich architekta, który to zaprojektował.
Znów ogarnęła go złość na Ramonę. Jak mogła być tak głupia, żeby wylądować w poprawczaku? I to nie w byle jakim, ale akurat w Spofford, które bardziej przypominało więzienie niż ośrodek resocjalizacji małolatów. Tam, gdzie wszystkie barwne opowieści o pomocy dzieciakom były tylko pieprzonymi bajkami.
Usiadł przy okrągłym, metalowym stole, ale niemal natychmiast poderwał się, podciągając spodnie. To było takie cholernie nie na miejscu!
Sięgnął do kieszeni po bryłkę tytoniu, ale przypomniał sobie, że zostawił ją w samochodzie. Zamiast tego podszedł więc do zakratowanego okna i wpatrzył się w deszczową ulicę zalaną żółtym światłem latarń. Z tej perspektywy kolorowe neony wyglądały jak wyjęte z komiksów Marvela.
Nie powinno go tutaj być, a już na pewno nie w takich okolicznościach i nie po tej stronie krat. Prędzej spodziewałby się ujrzeć w tych murach bliźniaków, może nawet Conrada, ale nie Ramonę. Miała pecha, ale kurwa, nie aż takiego! Choć chyba jednak powinien brać pod uwagę każdą możliwość… Kto będzie następny? Emma?
Dużo łatwiej przyszło mu odwiedzić Ramonę na oddziale psychiatrycznym. Nafaszerowali ją tam jakimś świństwem, ale przynajmniej nie zakuli w bransolety i jeśli się bardzo chciało, można było zapomnieć o tych wszystkich pieprzonych kratach w oknach.
Bał się dzisiejszego spotkania, choć nie przyznałby się do tego nawet przed samym sobą. Nie chciał oglądać siostry w takich okolicznościach. Jak mógłby spojrzeć jej w oczy, kiedy sam był wolny? Nie miał nic do zaoferowania, żadnej obietnicy do złożenia, którą udałoby mu się dotrzymać.
Naczelniczka ostrzegła go, że Ramonę napadły jakieś dziewczyny, ale i tak poczuł, jak wszystko się w nim gotuje, kiedy zobaczył siostrę w drzwiach. Szła, szurając stopami i jakby lekko utykając, więzienne ubranie wisiało na jej wychudzonym ciele. Ktoś mógłby pomyśleć, że w takich miejscach ludzie dorośleją, lecz na Ramonie najwyraźniej wywierało to odwrotny skutek.
Na jego widok uśmiechnęła się blado, ale ten uśmiech nie sięgnął oczu. Kiedy podeszła bliżej, zauważył na wnętrzu jej nadgarstków cienkie nitki świeżych ran. Zacisnął dłonie w pięści i próbował opanować gniew.

* * *

Usiadła na metalowym krześle naprzeciw Marca. Widziała, że był zdenerwowany, a to uczucie jeszcze najwyraźniej w nim rosło, im dłużej ją obserwował. Przez chwilę zawiesił wzrok na nowych ranach od żyletki. Wiedziała, że brak długich rękawów nie przyniesie niczego dobrego, ale gips nie chciał dać się przecisnąć przez bluzę.
Spojrzała na niego uważnie. Wydawał się inny, doroślejszy, także szerszy w ramionach, jakby zmężniał przez ostatnie tygodnie. Nawet twarz miał poważną i skupioną, a w oczach nie było cienia zwykłej wesołości.
– Hej – rzuciła cicho. Jej wzrok zatrzymał się na jego silnych, spracowanych dłoniach i porządnie wyszorowanych, równo obciętych paznokciach. Miał obsesję na punkcie czystości. – Nowa dziara?
Skinął głową, zaciskając pięści i kładąc je na stole. Na obu małych palcach znajdowało się po jednym równoramiennym krzyżu, a na każdym kolejnym wytatuowana była litera, które razem, czytane od lewej do prawej, tworzyły słowo F-A-M-I-L-Y. Kciuki zostały oszczędzone.
Ramona wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła świeży rysunek, wciąż jeszcze lekko zaczerwieniony. Głośno przełknęła ślinę po czym zamrugała, bo znów zbierało jej się na płacz. Nie wiedziała, że tyle dla niego znaczyli.
– Kto ci to zrobił? – wycedził przez zęby, zataczając ręką koło od gipsu do żółto-zielonego siniaka pod okiem.
Wzruszyła ramionami, kuląc się pod jego groźnym spojrzeniem.
– Ramona, kurwa! – urwał, próbując się uspokoić. – Rozmawiałem z naczelniczką – nagle zmienił temat. – Wygląda na… zmartwioną.
– Udaje. Jak wszyscy.
Skinął głową. Musiał o tym wiedzieć, przecież sam przez to już przechodził.
– Nie daj się im – powiedział. – Nie daj się złamać. Walcz, jeśli musisz. Ale zrób wszystko, żeby stąd wyjść.
– A co ja niby innego robię przez cały czas? – warknęła.
– Użalasz się nad sobą? Milczysz, a to cię prędzej wpędzi do grobu, kurwa, niż na drugą stronę bramy.
Wpatrzyła się w swoje dłonie leżące na blacie. Oczywiście miał rację, co ona niby takiego robiła, odkąd wróciła z psychiatryka? Dała sobą pomiatać jak ostatnia cholera. Tylko w jaki sposób miała to zmienić, odwrócić sytuację?
Pomyślała o gorącym i namiętnym pocałunku Nathalie, przebijającym się z całą mocą przez jej psychiczną barierę, niszcząc ją w drzazgi. Smakował dymem papierosowym, krwią i czymś, czego nie potrafiła nazwać. Uczucie, które mu towarzyszyło, było inne, dziwne, nieznane, przez co jednocześnie w jakiś sposób pociągające i aż bolesne. Miotały nią sprzeczności, kiedy zesztywniała nie mogła zebrać myśli do kupy i nadążyć za tym, co się stało, z drugiej strony tak bardzo pragnąc ciepła płynącego od drugiej osoby, odrobiny czułości, że zrezygnowana poddała się chwili.
– Ramona?
Zorientowała się, że Marc coś do niej mówił. Spojrzała na niego, wyrwana z zamyślenia. Przypatrywał się jej uważnie i przez chwilę wyglądał, jakby chciał coś dodać, ale zmienił zamiar.
– A co u was? – spytała, krzyżując nogi pod stołem i siadając wygodniej na krześle.
Tym razem to brat wzruszył ramionami.
– To, co zawsze, w sumie. Dziewczyny się nie odzywają…
– Nicole? – przerwała mu.
Pokręcił smętnie głową.
– Ma tam lepsze życie, wiesz?
– Taaa, akurat. I ty w to wierzysz?
– A co mi innego zostało?
Nagle wydał się jej zmęczony, jakby przytłoczony. Zobaczyła ciemne cienie pod jego oczami i ślad zarostu na brodzie, choć zawsze skrupulatnie się go pozbywał. Chciała podejść, przytulić się do niego, poczuć zapach mydła i wody toaletowej, których używał. Pragnęła, żeby czas zatrzymał się na chwilę. Ach, gdyby tak mogła wrócić już do domu!
– Musisz się stąd wydostać. – Marc jakby czytał w jej myślach. – Pogadaj z opiekunką, pogadaj z naczelniczką.
Nachylił się do niej i dodał ciszej:
– Nawet gdyby miały tylko myśleć, że, no wiesz, gadasz z nimi normalnie.
Spojrzała na niego zdziwiona, ale zaczynała chyba rozumieć, o co mu chodziło. Gdyby tak blagować, że się zmieniła, dać sobie pomóc… Ostatecznie w kłamaniu była całkiem niezła, to się mogło nawet udać.
– Chcę do domu… – szepnęła.
Marc skinął głową i nagle znów się rozgniewał:
– Zabiję te dziwki, które ci to zrobiły.
– Daj spokój – szepnęła Ramona, po czym machnęła ręką. – Nie warto.
Chciał zaprotestować, ale zobaczył zbliżającą się w ich stronę strażniczkę, co oznaczało koniec wizyty. Oboje wstali i Marc niezdarnie spróbował objąć siostrę na pożegnanie. Nigdy nie był dobry w okazywaniu uczuć, więc sama na chwilę przylgnęła do niego całym ciałem, jakby desperacko, tłumiąc kolejne łzy. Musiała być silna.
– Wiesz… – usłyszała, kiedy już była prawie przy drzwiach. – Conrad chciał, żeby ci powiedzieć, żebyś się nie martwiła.
Spojrzała na niego zaskoczona, a jej twarz na sekundę rozświetlił uśmiech. Conrad o niej myślał, być może tęsknił… Tylko czy ona czuła to samo? Po tylu tygodniach izolacji, kiedy miała czas zdystansować się do wszystkiego, już nie była pewna. Życie nie mogło opierać się na piciu taniego wina, nie powinno rozgrywać się tak jak do tej pory. Musiała w końcu odnaleźć samą siebie. I przeżyć.

0015

Nie wiedziała, ile czasu leżała nieruchomo, wpatrując się w ciemny sufit, ale i tak nie miała zamiaru zasnąć. Sen nie był bezpieczny, już nie. Poza tym najpierw musiała zrobić to, co powinna już dawno – zorganizować sobie broń. Co za idiotka z niej, że jeszcze tego nie ogarnęła. No i przydałoby się coś ostrego, bo już zaczynały ją swędzieć przeguby.
Chwilę nasłuchiwała, ale dookoła panowała doskonała, nocna cisza. Nawet oddech Nath był miarowy i spokojny. Ramona policzyła do sześćdziesięciu, po czym dotknęła stopami zimnej posadzki i ostrożnie wstała. Usiadła pod drzwiami celi, znów zamieniając się w słuch, ale z zewnątrz nie dobiegały żadne odgłosy. Westchnęła, zbierając w sobie odwagę, po czym wyjęła z lewej kieszeni szczoteczkę do zębów. Skrzywiła się, kiedy w nozdrza uderzył ją znienawidzony zapach fluoru, który serwowali im dwa razy w tygodniu. Przytknęła koniec przedmiotu do betonowej podłogi i zaczęła go ostrzyć, przerywając za każdym razem, kiedy wydawało jej się, że rozlega się jakiś dźwięk.
Z początku pracowała powoli, uważnie nasłuchując i starając się robić jak najmniej hałasu. Jednak było późno, a posługiwanie się lewą ręką należało do uciążliwych i czasochłonnych, więc jeśli chciała zdążyć przed porankiem, potrzebowała się spieszyć. Jedno wiedziała na pewno – nie mogła znów pozostać bez ochrony. A skoro straciła tutaj wszystkich przyjaciół i kontakty, musiała sobie sama poradzić.
Pomyślała o ojcu, który tak jak ona siedział teraz w więzieniu. Czy już spał? A może leżał tylko na twardym łóżku, wpatrując się w kraty? Czy udało mu się być na szczycie, czy musiał walczyć? Czy myślał o niej? Czy wiedział, jak bardzo tęskniła, jak bardzo liczyła na jego powrót? Dlaczego odszedł, dlaczego wybrał życie bez nich, choć mówił, że kocha? Czy to matka go do tego zmusiła, czy chodziło jeszcze o coś innego? Tyle pytań, na które nie potrafiła odpowiedzieć… Czy widzą z okien ten sam księżyc?
Nath poruszyła się na łóżku i Ramona zamarła, wstrzymując oddech. Współlokatorka jęknęła, po czym usiadła, przecierając oczy. Chwilę później wstała, wyciągnęła coś z kieszeni rzuconych na podłogę spodni i usiadła pod ścianą obok Ramony. Odpaliła papierosa, jego czubek rozjarzył się na pomarańczowo w granatowej ciemności. Zaciągnęła się i podała dziewczynie.
– Co ty tak hałasujesz, Mała?
Ramona wzruszyła ramionami i wciągnęła dym do płuc. Nie zakaszlała, choć drapało ją w gardle. Tak dawno nie paliła… Ostatni raz jeszcze przed tym całym cyrkiem, na spacerniaku z Ravi i resztą czarnych dziewczyn. Szybko zamrugała, żeby odegnać ten obraz; ostatnio obiło jej się o uszy, że podobno mentorka popełniła samobójstwo.
Położyła niedokończoną mojkę na podłodze i spojrzała na Nathalie. Dziewczyna oparła głowę o ścianę i znów gładziła się po brzuchu w ten irytujący sposób, w jaki robią to wszystkie przyszłe matki. Włosy miała potargane, w świetle księżyca wyglądały na prawie rude. Pochwyciła spojrzenie Ramony i uśmiechnęła się blado.
– Co jest? – spytała cicho, chwytając ją za zdrową dłoń i kładąc na wysokości swojego pępka. – Czujesz?
Ramona prawie podskoczyła, gdy dziecko ledwie wyczuwalnie poruszyło się pod jej dotykiem. To wrażenie było… dziwne. Takie trochę nierzeczywiste. Nie mogła sobie wyobrazić, że w środku człowieka może rosnąć inny, mniejszy.
– Chłopak – powiedziała Nath, biorąc od niej papierosa. – Josh.
– Urodzi się… tutaj?
– Oby nie. – Nathalie wzruszyła ramionami. – Ale nie wiem, jak to będzie. Muszę trzymać się z dala od kłopotów, to może do sierpnia wyląduję za bramą.
– Za co garujesz?
– Takie tam… Flaszka by się przydała, co nie? Stara mnie sprzedała. Zadzwoniła po gliny, wiesz, bo ją zaczęłam wkurwiać. Ja tam swoje wiem, chciała po prostu pozbyć się mnie z chaty, to im nagadała, że niby ją tłukę i w ogóle. Bo wiesz, ten jej gach się na mnie gapił zamiast na nią. Ale podobał mi się. – Roześmiała się nerwowo, gasząc papierosa o posadzkę. – A co z tobą?
– Eee… Taki tam zakład… Znaczy… W budzie założyłam się z chłopakami, że buchnę takiej jednej belferce portfel… I, kurwa, nawet nie zdążyłam, zanim mnie złapała… Przejebane. Jak mam się teraz tam pokazać? – Zakończyła, po czym dodała ciszej: – Jak mam się gdziekolwiek pokazać?
– Ech, Mała, nie jest tak źle.
– Jest – zabrzmiało to żałośnie i Ramona poczuła, że znów zbiera jej się na płacz. Czy mogła zaufać Nathalie?
Współlokatorka wstała się wysikać, a wracając, znów wyciągnęła coś z kieszeni dziennych spodni. Usiadła na poprzednim miejscu, podając Ramonie niewielki, zimny przedmiot.
Dziewczyna przyjrzała mu się ze zdziwieniem. Żyletka, mała przyjaciółka. Po tylu dniach znów dotykała jej gładkiej faktury, ostrych krawędzi. Była nieco wyszczerbiona, ale to nie powinno w niczym przeszkadzać. Tylko czy mogła użyć jej teraz? Czy mogła się zdradzić?
Z dylematu wybawiła ją Nath, biorąc od niej przedmiot i przykładając go do swojego nadgarstka. Ramona obserwowała, jak w nikłym świetle księżyca na przegubie dziewczyny pojawiają się kropelki krwi, lśniące niczym ciemne, małe rubiny. Nathalie oparła głowę o zimną ścianę, po czym westchnęła z ulgą, oddając żyletkę.
Ramona spojrzała na przedmiot z mieszaniną strachu i ekscytacji. Teraz była jej kolej. Współlokatorka obserwowała ją spod półprzymkniętych powiek, leniwie wysysając krew z przytkniętego do ust nadgarstka. Tutaj nitki stanowiły wartość niemal dorównującą pieniądzom i przemocy. Każdy, kto chciał coś znaczyć, prędzej czy później zaczynał to rozumieć.
Ramona nie była wyjątkiem, szybko się uczyła. Poruszanie prawą dłonią wciąż sprawiało trudność przez unieruchomiony łokieć i połowę przedramienia, ale mimo to spróbowała dotknąć palcami wnętrza lewego nadgarstka. Rany sprzed wariatkowa już się prawie całkiem zagoiły, zostawiając podłużne, wypukłe blizny. Niektóre były ledwie wyczuwalne, pewnie te od żyletki. Inne, grubsze i jakby poszarpane, z pewnością zostawiła mojka, którą na samym początku dostała od Ravi, długopis owinięty kawałkiem metalowej sprężyny. Idiotyczne, ale działało.
Westchnęła, przekładając żyletkę do prawej dłoni. Czuła, że zdrętwiały jej palce, ale jak zwykle wystarczyło nimi tylko chwilę poruszać, aby wrażenie minęło. Nie wiedziała, czy to jest możliwe, ale zdawało jej się, że przy tym przemieszczają się kości w denerwująco powoli zrastającym się łokciu.
Pamiętała, żeby nie ciąć się wzdłuż ręki, jeśli nie chciała się zabić, więc przycisnęła żyletkę do skóry, po czym pociągnęła ją w poprzek nadgarstka. Zacisnęła zęby, żeby nie krzyknąć, ale mimo to z jej ust wydobył się cichy syk. Już zapomniała o tym specyficznym rodzaju bólu, o krwi, która spływała po dłoni, łaskocząc. O bólu, który jednocześnie przynosił ulgę, sprawiał, że wszystkie problemy wydawały się błahe i nieważne. Ale ekstaza, jaką niósł ze sobą, była warta chwilowego cierpienia, warta blizn, które nadawały człowiekowi wartość.
Ramona przymknęła oczy i usiadła wygodniej. Miała ochotę wstać i ruszyć przed siebie, poczuć na twarzy wiatr, wdychać zapach wolności. Pragnęła możliwości podejmowania decyzji, ucieczki, pootwieranych na oścież bram. Zamknięta w czterech ścianach zaczynała się dusić, ciężkie powietrze napierało ze wszystkich stron, nie pozwalając na ruch, utrudniając myślenie.
Brakowało jej też zwykłego w domu rodzinnym harmidru i towarzystwa. W dzień jeszcze nie było tak źle, kiedy chodziła na lekcje lub spędzała czas wolny w pokoju pełnym współwięźniarek, ale nocą czuła się samotna jak nigdy. Łóżko, zbyt wąskie i miękkie, aby można w nim wygodnie spać, było zimne, puste, obce, kiedy nie miała obok siebie sióstr i braci. Cisza, panująca dookoła, wzbudzała lęki, których nigdy nie doświadczała w małym, zatłoczonym pokoiku. Jedynie czasem światła karetki migające w okiennych kratach zdawały się łączyć ją z dawnym życiem, ze światem, który znała.
Nath poruszyła się, po czym niezdarnie objęła Ramonę, kładąc rękę na jej barkach. Dziewczyna miała ochotę się przytulić, ale to chyba nie zostałoby dobrze przyjęte.
– Nie chcę poranka – szepnęła zamiast tego. Głos miała zachrypnięty, jak po długim nocnym chlaniu.
– Boisz się?
– Nie. Ja niczego się nie boję. Ale… Layla… No wiesz…
– Yhm. Wiesz, garowałyśmy już kiedyś razem. W jednym pokoju nawet. – Dziewczyna pokręciła głową.
– Nie jesteś tu pierwszy raz…
– Nie. Za każdym razem stara mnie tu wysyłała, żebym zeszła jej z drogi. No, poza pierwszym, wtedy za giganta mnie wsadzili. Prawie rok mnie nie było.
– Przynajmniej cię szukali…
– Wiesz, wolałabym, żeby nie szukali. Mogłabym robić to, co chcę i nikt nie dyszałby mi w kark.
– Po której ty w ogóle stronie jesteś? – Ramona zrzuciła rękę Nath ze swoich barków, kiedy dotarło do niej, jak długo współlokatorka zna Laylę.
– Tu nie ma stron, Mała. Tu każdy chce przeżyć.
– Nie wszystkim się udaje…
– Przyzwyczaj się. Śmierć Ravi niczego cię nie nauczyła?
– Skąd…
– Wszyscy wiedzą, jakie są układy. – Nathalie przerwała jej, wzruszając ramionami.
– Ale… Ona nie musiała umierać…
– Oj, nie bądź dzieciakiem!
Ramona zamilkła, zawstydzona. Dziewczyna znów ją objęła, łagodniejąc:
– Ech, Mała…
I wtedy ją pocałowała.

* * *

Nicole siedziała jak na szpilkach. Przezornie nawet zawczasu postawiła sól przed Michaelem, bo sypał ją do wszystkiego. Dzielił ich kuchenny stół i dziewczyna obserwowała, jak mężczyzna upija łyk piwa, po czym ociera usta dłonią, wciąż wpatrzony w ekran telewizora. Nie rozumiała, po co oglądał powtórkę meczu, który widział wczoraj na żywo na Wembley i znał już wynik, ale nie chciała mu przeszkadzać. Zwłaszcza dzisiaj, kiedy pragnęła poruszyć temat nurtujący ją od paru dni. Jeśli będzie miał dobry humor, chętniej się zgodzi. Miała tylko nadzieję, że sama odważy się na ten krok.
Od rana nie mogła nic przełknąć i teraz również jedynie grzebała widelcem w swojej sałatce, w myślach układając możliwy przebieg rozmowy. Odkąd Michael wrócił, próbowała wyczuć jego humor, ale nie było to wcale takie proste przed obiadem, kiedy czuł głód i zmęczenie wczorajszym szlajaniem się po mieście z kumplami.
Spojrzała na jasną czuprynę Alexa bawiącego się swoimi plastikowymi dinozaurami na podłodze. Gdyby to od niej zależało, pozwoliłaby, aby jego włosy jeszcze trochę urosły, ale Michael uważał, że tak noszą się tylko brudni hipisi. Po prawdzie Nicole nie miałaby nic przeciwko, gdyby ich syn został kiedyś hipisem. Żałowała, że miała w tym układzie tak mało do powiedzenia.
Zauważyła, że Michael skończył już swój kawałek pieczeni i odłożył sztućce na brzeg talerza, więc cicho podniosła się z miejsca, aby pozbierać naczynia. Kiedy stanęła obok mężczyzny, dolewając zimnego piwa do kufla, objął jej talię jedną ręką, jakby od niechcenia. Powstrzymała się przed wzdrygnięciem, a to uczucie zaskoczyło ją do tego stopnia, że o mało nie rozlała trunku na obrus. Michael spojrzał na nią gniewnie i miała ochotę schować się w kąt przed tym wzrokiem i już nigdy nie wychodzić. Nie znosiła uczucia, że sprawia mu zawód. Całe życie nie potrafiła spełnić niczyich oczekiwań i to było dość dołujące.
Westchnęła w duchu, po czym uśmiechnęła się, widząc, jak mężczyzna z czułością przytula Alexa ładującego mu się na kolana. Niezależnie od tego, w jaki sposób Michael traktował ją, syna kochał ponad wszystko. Nawet, jeśli czasem na niego krzyczał, nigdy go nie uderzył i nie wierzyła, że byłby zdolny to zrobić. W końcu to on tak bardzo pragnął dziecka, że rzuciłby ją, gdyby… gdyby nie pozwoliła się wtedy urodzić małemu...
Mecz dobiegł końca, Anglia rozgromiła Meksyk dwa do zera. To wprawiło Michaela w dobry nastrój, choć już pozbawiony wczorajszej euforii, kiedy wrócił do domu tak pijany, że ledwo udało jej się położyć go do łóżka.
Podniosła się, żeby pozmywać naczynia, a kiedy stanęła przed zlewem, poczuła, jak Michael obejmuje ją w pasie, a Alex kładzie lepkie dłonie na jej szyi. Zakręciła wodę i odwróciła się w ich stronę, wtulając w swoich facetów. Dziecięcy, słodki zapach synka mieszał się z intensywną wonią wody toaletowej Michaela i w takich chwilach czuła, że wszystko było dobrze, tak, jak powinno być zawsze.
Zebrała w sobie całą odwagę, bo lepsza okazja mogła nie prędko się trafić.
– Michael…
– Hmmm? – wymruczał z twarzą w jej rozpuszczonych włosach, bo takie lubił najbardziej.
– Czy myślisz… Co myślisz… – Wzięła głęboki oddech, a Michael odsunął się i spojrzał na nią uważnie. – Gdyby posłać Alexa do przedszkola? – wypaliła, ale zamiast poczuć lekkość zrzucenia z siebie ciężaru, miała wrażenie, że coś zaczyna ją przygniatać.
– Idź do pokoju – rzucił Michael do synka, stawiając go na ziemi.
– Ale… – Chłopiec próbował zaprotestować, uwieszając się na udzie Nicole.
Pogłaskała go po włosach.
– Już!
Wyprowadził malca z kuchni, po czym dokładnie zamknął za nim drzwi. Wyglądał na spokojnego i opanowanego, jednak dziewczyna wiedziała, że to zwykle nie wróżyło niczego dobrego. Pomimo dręczącego go kaca był jak zawsze nienagannie ubrany, ale jego oddech śmierdział piwem. Pożałowała, że w ogóle przyszedł jej do głowy tak głupi pomysł.
– Więc mówisz, że chciałabyś pozbyć się małego z domu, tak?
– Ja nie… – urwała pod jego groźnym spojrzeniem. Lepiej było pozwolić mu skończyć.
– Chciałabyś, żeby zniszczyli tam dzieciaka, tak? Żeby bezustannie chorował, przynosił wszy i inne robactwo? – Wzdrygnął się i kontynuował: – Żeby nauczyli go przeklinania i sprzeciwiania się rodzicom? Jak myślisz, gdzie nabierze odpowiednich odruchów, będąc z kochającą rodziną czy w bezosobowym ośrodku, do którego matka go oddaje, bo jej się znudził?
– To nie…
– Milcz, nie pozwoliłem ci mówić. Jak śmiesz w ogóle myśleć o czymś takim? Czy brakuje mu tutaj czegoś? Jedzenia, ubrań, zabawek?
Zamilkł i chwycił ją za nadgarstki. Mimowolnie się skrzywiła, czując ból.
– A może – wysyczał – masz kogoś na boku, co? Kto to jest? Kto to, kurwa, jest?!
– Nikt – szepnęła. – Nie ma nikogo. Tylko ty. Michael, to boli…
– Zaraz cię dopiero będzie bolało! Mogłem się domyślić! – prychnął. – Od samego początku zachowywałaś się jak tania dziwka.
Tego było dla niej za wiele, poczuła, jak łzy zaczynają płynąć po jej policzkach. Spróbowała wyrwać się z jego uścisku, ale Michael trzymał mocno, a w odpowiedzi na tę niezdarną próbę tylko przygniótł ją mocniej do szafki kuchennej.
Nagle cofnął się, jakby coś sobie przypomniał. Zacisnął pięści i oddychał ciężko, opierając się o stół.
– Michael. – Nicole zaczęła cicho, postanawiając podjąć jeszcze jedną próbę. – Chodzi o to, że… Alex powinien mieć kontakt z rówieśnikami… Z innymi dziećmi. Uczyć się czegoś. Nowych gier, zabaw, samodzielności...
– Idiotka! – prychnął. – Co oni mogą mu dać, czego ty nie możesz? Kurwa, przecież po coś siedzisz w domu!
– To nie jest to samo. – Nagle się zdenerwowała: – Och, nie zachowuj się jak rozpieszczony bachor! Powinieneś chcieć dla niego jak najlepiej! Co ja mu mogę dać więcej ponad to, co teraz?
– To się wysil – wysyczał, znów do niej podchodząc. – Chcesz, żeby miał kontakt z innymi dzieciakami? Proszę bardzo, niech ci będzie, sprawimy mu rodzeństwo, choćby zaraz.
Nicole zamarła, wstrzymując oddech. Widziała cień szaleństwa w jego oczach, ale wciąż jej nie uderzył, więc czuła się zdezorientowana. Więcej dzieci… z nim? Więcej dzieci w ogóle? Znów przechodzić przez ten cały cyrk z ciążą, z porodem? Kochała Alexa bardziej niż kogokolwiek, ale nijak nie mogła sobie wyobrazić kolejnego malca w domu takim jak ten. Czy naprawdę tego Michael od niej oczekiwał? Że rzuci szkołę, wyjedzie z nim do obcego kraju, będzie siedzieć zamknięta w mieszkaniu i opiekować się ich dziećmi? Co będzie następne?
– Swoją drogą – Michael zmierzył ją krytycznym wzrokiem od stóp do głów – musisz trochę schudnąć przed ślubem.
O mało nie zachłysnęła się własną śliną.
– ŚLUB? Jaki ślub?
– Nasz ślub. Za trochę ponad dwa tygodnie – powiedział jakby od niechcenia, wyciągając z lodówki Heinekena i przelewając go do szklanki. – Wszystko już załatwione. Akurat będziesz po urodzinach. Vesna przyjedzie w weekend, pomoże ci wybrać sukienkę. I jakiś smoking dla Alexa. Jutro idziemy podpisać resztę papierów.
Zamilkł, pociągając łyk trunku. To nie mogła być prawda. Nie byłby zdolny do zrobienia czegoś takiego bez jej wiedzy i zgody, prawda? Przecież nawet nie przyjęła jego zaręczyn!
Dwa tygodnie, tuż po jej osiemnastych urodzinach. I jak miała się z tego wykręcić? Nie mogła nawet nikogo poprosić o pomoc, bo rodzina była daleko, a jedyne osoby, które tutaj znała, to kumple Michaela i kilku sąsiadów. Gdyby chociaż miała pracę! A tymczasem dała się namówić na totalnie niekorzystny dla niej układ chyba tylko dlatego, że wydawało się to łatwiejsze niż chodzenie do szkoły, niż dorosłe życie harując od dziewiątej do piątej. Nie mogła sobie wybaczyć, że była aż tak głupia i naiwna. I dokąd miała uciec? Z czym miała uciec, kiedy tutaj nic nie należało tak naprawdę do niej? Zamieszkać w kartonie pod London Bridge? Jaką przyszłość mogła zapewnić Alexowi?
Już dawno nie czuła się aż tak bezsilna. Przywykła do działania, brania losu w swoje ręce, a nie biernego czekania na to, co się wydarzy niczym bydło na rzeź. Dlaczego więc teraz nie była w stanie nic zrobić? Dlaczego się bała, choć robiła w życiu już bardziej niebezpieczne rzeczy niż rzucenie chłopaka, który najwyraźniej zwariował? Jakim cudem wpadła w tryby tej machiny, której nie potrafiła zatrzymać?
Michael dopił resztkę piwa, postawił szklankę na stole i podszedł do Nicole.
– Moja młoda żona – wyszeptał, przytulając ją i całując w czubek głowy.
Miała ochotę rozorać mu twarz paznokciami.

0013

Tej nocy Ramona znów nie mogła zasnąć. Obudziła się na długo przed zapaleniem świateł i tępo patrzyła, jak przedmioty w pokoju powoli zrzucają nocne maski upiorów i nabierają realnych kształtów. Nowy dzień wstawał z ociąganiem, przynosząc głośne zawodzenie wiatru oraz ciężkie krople deszczu.
Z trudem wstała z łóżka na poranne liczenie, a kiedy dobiegło końca, cieszyła się, że mogła jeszcze przez kilka dni omijać codzienną gimnastykę. Chciała zostać sama, zakopać się w pościeli i nie wychodzić już nigdy, nie musieć zmagać się z tym całym bajzlem. Ale tu, w Spofford, nie było na to szansy, i dziś wkurzało ją to jeszcze bardziej niż zwykle. Wyjątkowo boleśnie zdawała sobie sprawę z zamknięcia w ciasnej, zaryglowanej klatce, a mimo to bała się ją opuścić. Przyzwyczajona do życia na otwartej przestrzeni, na ulicy, gdzie cały świat należał do niej, gdzie ograniczała ją jedynie własna wyobraźnia, czuła się tutaj obco, zaczynała się dusić. Strach, który ją ogarniał, w niczym nie przypominał tego, do którego przywykła. Był nowy, paraliżujący, obecny tylko w takich miejscach jak to.
Westchnienie Nathalie wyrwało ją z ponurych myśli. Ze względu na zaawansowaną ciążę dziewczynę również omijała gimnastyka, i to ona była dziś jedynym świadkiem małych porażek Ramony, zmagającej się z codziennymi czynnościami. Nałożenie pasty na szczoteczkę do zębów i uczesanie włosów stanowiło wyzwanie, a zapięcie jedną ręką stanika niemal graniczyło z cudem. Nie potrafiła nawet porządnie naciągnąć majtek na dupę.
Do stołówki szła w milczeniu, na końcu grupy, starając się mieć wszystkich przed sobą i jednocześnie nie wchodzić w drogę strażniczce Johnson, która zamykała pochód. Na szczęście Miriam już skończyła swoją zmianę.
Szarość za oknami uwidaczniała ponury klimat Spofford. Przyćmione światło jarzeniówek odbijało się w betonowych ścianach, załamywało w kratach i rzucało na posadzkę potwornie powykrzywiane cienie. Dziewczynie burczało w brzuchu, w głowie czuła tępe pulsowanie, a brak snu utrudniał skupienie myśli. Skręcona kostka bolała przy każdym ruchu, gips na prawej ręce ciążył, nawet siniaki wydawały się bardziej widoczne niż zwykle. Raz po raz przecierała zdrową dłonią zmęczone oczy, ale to niewiele pomagało na przygnębiony nastrój.
Na stołówce panował ruch jak na Times Square. W powietrzu unosił się zapach starych skarpet i gorącego mleka, gwar rozmów dobiegał z każdego kąta. Miejsca przy przykręconych do podłogi stołach powoli się zapełniały, zajmowane przez dziewczyny odziane w identyczne szare dresy. Ramona rozejrzała się za Laylą i Nath, aż w końcu dostrzegła tę pierwszą w odległym końcu sali. Nathalie nigdzie nie było, ale mimo to Ramona odetchnęła z chwilową ulgą, sięgając po niebieską plastikową tacę i ustawiając się na końcu ogonka.
Kolejka zmniejszała się szybko i sprawnie, czarne dziewczyny odwalały niezłą robotę. Ramona przypomniała sobie, że jeszcze przed chwilą pracowała razem z nimi, pod rozkazami Ravi… Aż dziw, że Layla jeszcze nie dobrała się im do tyłków. Jak mogło nie zależeć jej na kuchni, jednym z najbardziej wpływowych miejsc? A może wcale nie była aż taka ważna, jaką próbowała grać? Albo przeciągnęła czarne dziewczyny na swoją stronę…
Ramona zadrżała. To wyjaśniałoby, dlaczego wszyscy ją ignorowali. Ale z drugiej strony oznaczałoby, że już jest martwa, a to nie była przyjemna myśl.
Posuwała się do przodu mechanicznie, nogawki jej więziennych spodni szurały po podłodze. Chciała uśmiechnąć się do Amber nakładającej na jej tacę miskę z owsianką, ale dziewczyna nawet przez chwilę na nią nie spojrzała. Odeszła od lady, odpędzając napływające do oczu łzy, za które sama siebie zaczynała nienawidzić. Ruszyła w stronę przeciwległej ściany, lecz kiedy szła między stolikami, na wolnych krzesłach zawsze lądowały czyjeś stopy, a na blatach rozparte łokcie. Miała wrażenie, że oczy wszystkich dziewczyn wlepione były w nią, że obserwowały każdy jej ruch, wytykały palcami. Zadarła wysoko głowę, patrząc twardo przed siebie, choć w środku znów zbierało jej się na płacz.
Nagle stanęła jak wryta, szczęśliwym zrządzeniem losu unikając zderzenia tacy z grubym cielskiem Layli. Spróbowała ją wyminąć, ale dziewczyna zagrodziła drogę. Zza jej pleców wychylały się szydercze uśmiechy Kaycee i Yessiki.
– Proszę, proszę, kto zaszczycił nas swoją obecnością. – Przyjaciółki Layli zachichotały. – Nie masz przypadkiem czegoś do załatwienia w szpitalu albo w wariatkowie?
W oczach Layli pojawiły się wesołe błyski, kiedy rozglądała się po stołówce, szukając poparcia. Rozległy się śmiechy, dziewczyny rozpierały się na krzesłach, niektóre wyciągały szyje, żeby lepiej widzieć.
– Czego chcesz? – Ramona warknęła.
– Myślę, że czarnuchy dały za dużą porcję takiemu wieszakowi jak ty, Dzika.
– Czyżby?
Sięgająca po jej tacę ręka Layli zawisła w powietrzu, kiedy Ramona bez zastanowienia splunęła gęstą śliną w sam środek szarej breji.
– Smacznego – rzuciła od niechcenia.
– Ty… – Gniew Big Mamy był prawie namacalny.
Gwałtownie chwyciła dziewczynę za bluzę na piersi i taca z owsianką wylądowała na podłodze. Głuchy dźwięk był przez sekundę czy dwie doskonale słyszalny w gęstej ciszy. A potem w stołówce podniosło się echo plastikowych sztućców rytmicznie uderzających w metalowe blaty, przekształcając pomieszczenie w ring. Ramona głośno przełknęła ślinę. Wiedziała, że przesadziła i wywołała wojnę, której nie miała szansy wygrać. Ale jeśli nie mogła zwyciężyć, przynajmniej spróbuje walczyć.
– Przestań się jej czepiać. – Zza Yessiki i Kaycee wyłoniła się Nathalie.
Włosy wciąż jeszcze miała wilgotne od kąpieli, ale jej spojrzenie było twarde i wyzywające. Spojrzenie kogoś, kto niczego się nie boi. Spojrzenie, jakie pragnęła rzucać każda więźniarka Spofford.
W stołówce znów zrobiło się cicho. Layla prychnęła, patrząc na Nathalie z pogardą.
– Coś ty powiedziała? – Puściła Ramonę, która poślizgnęła się na rozlanej owsiance i ledwo utrzymała równowagę.
– Po prostu zostaw ją w spokoju. – Dziewczyna wydawała się być opanowana, twardo patrząc w oczy Big Mamy.
– Nie wchodź mi w drogę, Nath – wysyczała Layla, po czym zaskakująco szybkim ruchem wytrąciła tacę z dłoni dziewczyny.
– Ty kurwo pierdolona…
Oczy Layli rozszerzyły się ze zdziwienia, kiedy Nathalie rzuciła się na nią z pięściami. Złapała napastniczkę za nadgarstek i wykręciła jej dłoń na plecy.
– Nigdy. Więcej. Nie. Wchodź. Mi. W drogę – wysyczała i puściła ją, widząc biegnące w ich stronę strażniczki Johnson i Barlow.
– Rozejść się! – wrzasnęła Edith, wyciągając pałkę gotową do zadania ciosów. – Wy – zwróciła się do Ramony i Nathalie – natychmiast po szmaty. Nie wyjdziecie stąd, dopóki sala nie będzie lśniła jak pieprzony hol w pieprzonym Białym Domu, a z podłogi będzie można jeść. – Rozejrzała się po stołówce i dodała: – Śniadanie skończone. Jazda na lekcje. Macie dwie minuty albo szansę na karcer!
Ramona zacisnęła zęby, idąc po szmatę. Tę rundę przegrała z kretesem, i to na oczach całego Spofford. Miała przerąbane. Nie była tylko pewna, czy bardziej przerażała ją porażka, czy to, że nie potrafiła już się przejąć.

0012

Więźniarki stały wyprostowane wzdłuż długiego korytarza, każda dwójka przed swoją celą, ubrane w jednakowe, szare pidżamy. Czekały, aż Miriam Jensen odznaczy ich nazwiska na liście, delektując się ostatnią chwilą swobodnych rozmów kończącą kolejny dzień.
– Holmes, Nathalie. Mack, Ramona.
Strażniczka omiotła je znudzonym wzrokiem, zatrzymując się przy Ramonie ułamek sekundy za długo. Jej chłodne, wrogie spojrzenie sprawiło, że strużka potu spłynęła wzdłuż kręgosłupa dziewczyny.
Wróciła do celi za współlokatorką, zostawiając za plecami Miriam, której świeży bandaż odznaczał się jaskrawą bielą na tle granatu munduru. Trzasnęły metalowe drzwi, w zamku zgrzytnął klucz. Poczekała, aż ucichną kroki obu strażniczek sprawdzających obecność, po czym oparła się plecami o ścianę i zamknęła oczy, starając się uspokoić oddech. Wreszcie ten okropny dzień dobiegł końca. Chciała przestać się bać, choć na chwilę, jeden krótki moment… Ale skoro Miriam miała nocny dyżur… Zadrżała na samą myśl; wiedziała już, że to nie będzie spokojna noc.
– ZGASIĆ ŚWIATŁA! – krzyk strażniczki dobiegł zza drzwi i niemal natychmiast pomieszczenie spowiła ciemność.
Z minuty na minutę powoli cichło skrzypienie łóżek, głośne rozmowy przeradzały się w niknące szepty, złowieszcze śmiechy układały do drzemki. Spofford zapadało w sen.
Ramona podeszła do zakratowanego okna i spojrzała na kwadratową, bladą plamę dziedzińca. Pierdolona betonowa pustynia wewnątrz szarego muru! Jedna wygięta wypustka drutu kolczastego wskazywała wprost na dziewczynę, jakby wytykając wszystkie jej słabości, śmiejąc się pod nosem. Aż trudno uwierzyć, że gdzieś dalej, poza tym wszystkim, znajdował się inny, tak bardzo niedostępny świat. Były wyrzutkami skreślonymi nawet z własnego, nic niewartego życia. Odrzucone, budzące jedynie strach i odrazę. Były kimś, kogo koniecznie trzeba odizolować, jakby mogły zarażać nieznaną, groźną chorobą. Trzymane siłą w zamknięciu, spodziewały się końców wyroków wiedząc, że po wyjściu nie czeka ich nic lepszego.
Kątem oka zerknęła na współlokatorkę. Miała na imię Nathalie, ale dziewczyny wołały na nią Nath. Siedziała na swojej pryczy i szczotkowała włosy opadające łagodnymi falami na piersi. W bladym świetle wślizgującym się przez kraty w oknach jej gęsto usiane piegi zdawały się być czarne, jakby ktoś obryzgał ją atramentem.
Ramona omiotła wzrokiem wnętrze celi. Było tak koszmarnie bezosobowe, zimne i puste! Jedynie ściany skrywały myśli spisane przez pokolenia wcześniejszych lokatorek. W zamyśleniu przejechała palcem po jednym z wielu wyrytych w kafelkach napisów i przypomniała sobie o plakacie, który miała w poprzedniej celi. Czarno-biały Coolio stał na nim z zaciętą miną, tak jakby wiedział, czego chciał od życia i nie wahał się po to sięgnąć. Emanował pewnością siebie i siłą, którą tak bardzo chciała posiadać, do której tak bardzo dążyła. Jeszcze niedawno wydawało jej się, że była już o krok od tego, ale ta cała sprawa z Miriam…
Teraz, po pobycie na oddziale psychiatrycznym, straciła wszystkie przywileje. Choć trwał krócej, niż jej się wydawało, postawił świat do góry nogami. Wszystko było inne, powyginane, wyzute z kolorów. Sama już nie wiedziała, kim się stała, zgubiła poczucie własnej tożsamości. Jej cień odbity w mijanych szybach łypał szyderczo spomiędzy opadających na twarz włosów, szczerzył czarne pieńki zębów, mrugał obwisłą powieką. Wiedziała, że chciał ją wciągnąć do swojego wypaczonego, rozkładającego się świata. Czekał, aż w końcu się załamie, aż zgnije w ciemnym kącie, otoczona kałużą zakrzepłej krwi, w której będą się kąpały spasione, czarne muchy. Zadygotała od chłodu, który nagle przeniknął jej ciało.
Nathalie wstała i ruszyła w stronę muszli klozetowej, więc Ramona odsunęła się, robiąc jej przejście. Westchnęła i wróciła na swoje łóżko, ale kiedy spróbowała usiąść, coś twardego wbiło jej się w tyłek. Ze złością cisnęła segregator w przeciwległą ścianę, a kartki z szelestem posypały się na podłogę. Mimo że ciemnozielony skoroszyt był nowy, z rogów już wyłaziła tektura niczym kość ze złamanej ręki. Oczywiście zawdzięczała to Layli, która postanowiła urządzić sobie mecz futbolu, używając go w charakterze piłki. Zaraz po tym, jak wywaliła całe śniadanie Ramony na podłogę, a tuż przed tym, nim uderzyła ją łokciem, kiedy mijały się w drodze na poranne lekcje. Całe szczęście, że były w innych grupach i nie musiała oglądać tej tłustej gęby aż do lunchu. Dziękowała losowi, że ojciec już dawno nauczył ją czytać – Layla spędzała większość zajęć, ucząc się liter.
Nie mogła uwierzyć, że to wszystko działo się naprawdę, że znów musiała walczyć, że zbudowana z tak wielkim trudem pozycja w jednej sekundzie zamieniła się w kupkę popiołu. Bez Ravi wszystko się posypało.
Oparła plecy o chłodną ścianę i spojrzała w stronę rzuconego segregatora. To wszystko było takie popieprzone! Tak bardzo nienawidziła się bać, tak bardzo chciała stąd uciec, do Conrada, do chłodnej butelki z rozgazowanym piwem, do gorzkiego smaku papierosa w ustach. Gdziekolwiek, byle jak najdalej stąd.
Poczuła piasek pod powiekami i po policzkach popłynęły jej łzy. Sama nie była pewna, czy to bardziej ze smutku czy z bezsilnej złości. Jak miała walczyć, skoro to wszystko było takie trudne? Jak miała przeżyć, skoro musiała liczyć tylko na siebie? Czuła się cholernie słaba, tak strasznie pogubiona…
– Co jest, mała? – Usłyszała cichy głos Nathalie, ale go zignorowała. – Czego beczysz?
Łóżko ugięło się i zaskrzypiało, kiedy dziewczyna usiadła obok. Ramona poczuła ciepło jej ciała i gwałtownie się odsunęła, przecierając oczy.
– Daj mi spokój. – Chciała, żeby zabrzmiało to jak warknięcie, ale nawet sama przed sobą musiała przyznać, że wypadło raczej żałośnie. Wierzchem dłoni wytarła nos. – Czego chcesz? – Wtarła smarki w spodnie od pidżamy.
– Mam coś dla ciebie. Tylko nie maż się już. – Dziewczyna wstała i podeszła do swojej pryczy, wyciągając coś spod poduszki. Po chwili wręczyła Ramonie nieco poobijane jabłko. – Masz. Widziałam, co one zrobiły na obiedzie.
Ramona popatrzyła sceptycznie na owoc. Przecież Nathalie cały czas na wybiegu spędziła z Laylą! O co mogło jej chodzić teraz, kiedy były same, zamknięte aż do szóstej rano?
Zaburczało jej w brzuchu i dopiero uświadomiła sobie, jak bardzo była głodna. Porwała jabłko z dłoni współlokatorki i wbiła w nie zęby. Skrzywiła się, czując kwaśny smak, ale dawno nie jadła nic aż tak smacznego.

0009

Koniec pustego, wąskiego korytarza tonął w mroku; w panującej ciszy rozlegało się jedynie echo pojedynczych kroków. Nie wiedziała, dokąd szła i do tego musiała trzymać się chropowatej ściany, bo wciąż nie ufała swoim nogom. Czy to możliwe, żeby zapomniała, jak się chodzi?
Światło padające z jarzeniówek zamigotało, a potem zgasło. Szpitalna koszula podjechała do góry, kiedy dziewczyna siadała na chłodnej posadzce, bose stopy podwijając pod siebie. Wyciągnęła do przodu pokiereszowaną rękę, gips odrywał się od niej wielkimi płatami niczym tynk z opuszczonego budynku. Oglądała to zjawisko z tępym zainteresowaniem, kiedy nagle na wierzchu jej dłoni zakotłowało się i zza opatrunku zaczęły wypełzać grube larwy, niemal fosforyzując bielą w mroku. Zostawiały lepki ślad na skórze, trochę śluzowaty, jak u ślimaka. Nie mogła oderwać od nich oczu i jednocześnie nie mogła poruszyć żadną częścią ciała. To było jak trans, jak wpatrywanie się w koncentryczne okręgi hipnotyzujących oczu Kaa z dziecięcej książeczki. Larwy dotarły do rozpostartych palców dłoni, spadając z głośnym plaskiem na ciemnoszare linoleum, zupełnie jakby nie zauważyły końca trasy. Poczuła, jak żołądek podchodzi jej do gardła, ale najstraszniejsze miało dopiero nadejść: dłoń zaczęła parzyć, poczuła ostry ból i w nozdrza uderzył ją zapach palonego mięsa. Spojrzała w stronę gipsu i jej oczom ukazały się wyżłobienia, szerokie tylko na tyle, aby zmieściły się w nich ciała oślizgłych larw. Z zagłębień unosił się dym, z palca wskazującego zaczęła wyłaniać się biała kość.
Nagle rozległy się kroki doskonale słyszalne w głuchej ciszy. Ogarnęło ją uczucie ulgi – w końcu ktoś ją znalazł, ktoś jej pomoże, ktoś wskaże drogę. Postać zbliżała się, miarowe uderzenia ciężkich butów wybudzały ze snu echo.
To był mężczyzna. Wysoki, potężny, z opasłym brzuszyskiem wylewającym się spod przyciasnej, poplamionej koszulki. Jego małe, czarne oczka rozjaśniły się, kiedy dostrzegł Ramonę. Dziewczyna rozpoznała go, przywarła mocniej do ściany i chciała krzyknąć, ale jej gardło było wyschnięte na wiór. Z ust mężczyzny wypadły dwa czarne, włochate pająki, które, spadając na podłogę, rozpierzchły się w przeciwnych kierunkach. Przybysz sięgnął do paska u spodni i, odpinając klamrę, próbował coś powiedzieć, ale słowa zagłuszył wrzask.
Przeraźliwy hałas pojawił się w jej głowie nagle. Miała wrażenie, że dochodził z dość bliska, aby mogła dostrzec jego źródło. Otworzyła oczy, ale w panującej ciemności nie widziała nic i przez chwilę nie mogła sobie przypomnieć, gdzie się znajdowała. Szybko usiadła na łóżku, trzęsąc się z zimna i strachu. Podciągnęła nogi pod brodę, z ulgą zauważając, że miała na sobie więzienną pidżamę. Jej nogi oplatał skotłowany szary koc, koszula lepiła się do spoconego ciała. Było cicho i dopiero po chwili uświadomiła sobie, że to musiał być jej własny krzyk.
Wyciągnęła przed siebie prawą rękę, ale gips tkwił na swoim miejscu jak gdyby nigdy nic. Wierzch dłoni pulsował tępym bólem, jednak pod palcami nie wyczuła żadnych śladów.
– Zły sen? – Niemal podskoczyła, słysząc ciche słowa współlokatorki.
Siedziała na swoim łóżku oparta o ścianę, z nogami podciągniętymi jak najbliżej rosnącego brzucha.
Ramona wzruszyła ramionami. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że dziewczyna tego nie widziała.
– Yhm. Chyba tak – wychrypiała.
– Też czasem nie mogę tu spać. To chyba ten zapach… Za każdym razem trzeba się przyzwyczaić.
– Yhm.
Dziewczyna przez dłuższą chwilę coś jeszcze mówiła, ale Ramona już nie słuchała. Położyła się twarzą do ściany, dbając o to, aby żadna część ciała nie wystawała spod koca, będąc portalem dla koszmarów. Gips utrudniał ułożenie się w wygodnej pozycji, ale mimo to postanowiła się nie ruszać, udając sen. Dlaczego zebrało jej się na tę bezsensowną paplaninę teraz, w nocy, pośród tego wszystkiego? Czy naprawdę nie mogła się odpieprzyć, zamilknąć?
Wiedziała, że teraz nie zaśnie zbyt szybko, ale chciała być sama ze swoimi myślami, sama musiała sobie z tym poradzić. Czy to możliwe, żeby wszystko wróciło, żeby to znów się działo, teraz? Rzeczywistość przeplatała się ze snem, tworzyły nierozerwalną całość, były smokiem o dwóch głowach, nie dawały od siebie uciec…
I jeszcze Felix, tak dawno o nim nie śniła, że już niemal udało jej się zapomnieć o tych koszmarach. Niepotrzebnie traciła czujność, sen wciąż nie był bezpieczny.
No i znów krzyczała… Powinna w końcu zmądrzeć, powinna wiedzieć, że kilka dni spokoju to jeszcze nie koniec. Nie mogła spać, znów nie, nie teraz. Dlaczego była tutaj, zamiast siedzieć z Conradem, z tanim winem w łapie, i słuchać rapu? Dlaczego zawsze zostawała sama ze swoimi koszmarami, z najskrytszymi marzeniami oraz obawami? Nikomu niepotrzebna, porzucona przy drodze, po której wszyscy pędzili w sobie tylko znanych kierunkach, a ona zawsze na przekór, zawsze na bakier, zawsze z pechem siedzącym na ramieniu i zacierającym radośnie ręce. Zmory w końcu ją dopadną, jeśli nie dziś, to jutro.

0008

Zmrużyła oczy i odwróciła głowę od okna, kiedy zza dachu przeciwległego budynku wyłoniło się blade słońce. Ręka pod gipsem swędziała, jakby oblazło ją stado wszy. Albo dwa stada, które właśnie budowały miasto w dołeczkach łokcia. O ile coś jeszcze z jej łokcia zostało, oczywiście.
Spomiędzy brązowych włosów opadających kurtyną na twarz obserwowała naczelniczkę, jednocześnie usilnie unikając kontaktu wzrokowego. Poważne oblicze kobiety wyrażało co prawda troskę, ale Ramona nie dała się zwieść pozorom. Siedziała, a właściwie półleżała na twardym krześle, lewą dłoń wepchnąwszy do kieszeni nisko opuszczonych spodni, podczas gdy prawa opierała się o kant biurka. Luźna koszula wisiała na niej jak na sklepowym manekinie, krótkie rękawy sięgały łokci, ukazując blizny na wolnym od bandaża nadgarstku. Po raz kolejny pożałowała, że obowiązkowy strój był pozbawiony kaptura, pod którym można się ukryć, zachowując choć część własnej osobowości.
– Chcemy ci pomóc. – Naczelniczka przerwała ciszę. – Ale nie możemy zrobić tego bez twojej pomocy.
Ramona powoli wzruszyła ramionami, wlepiając wzrok w nieregularną, ciemną plamę brudu połyskującą na metalowym blacie biurka.
– Co tak naprawdę stało się wtedy, w łazience?
Dziewczyna przymknęła oczy, przypominając sobie tę okropną chwilę w towarzystwie Layli i jej kumpelek, pięści wymierzające chaotyczne ciosy, wodę na posadzce. Moment, w którym była tak bliska omdlenia, że gdyby Kaycee nie przytrzymała jej za ramiona, z pewnością by upadła. Zalało ją przykre wspomnienie bólu, jaki powodowały kopniaki Big Mamy, zobaczyła przed sobą jej twarz wykrzywioną wściekłością. Niczego się nie bała, a to sprawiało, że Ramonę na samą myśl o niej oblewał zimny pot.
A później ten ból w szpitalu, jakby łamali jej rękę i nastawiali na nowo...
Naczelniczka westchnęła.
– Znów zamierzasz milczeć?
– Już mówiłam, po prostu się wywaliłam. – Wzruszyła ramionami, wiercąc się niecierpliwie na krześle. Głos miała chrapliwy, jakby nie należał do niej, jakby znów zapomniała jak się mówi.
Rzuciła szybkie spojrzenie na strażniczkę stojącą przy drzwiach i zrobiło jej się niedobrze. Dlaczego, kurwa, tak bardzo chciała wrócić na blok?
– A te siniaki? Złamany łokieć? Wstrząśnienie mózgu?
– Musiałam w coś przyjebać, nie wiem, nie pamiętam.
Naczelniczka westchnęła, wbijając w dziewczynę uważne spojrzenie.
– A spłuczka?
– Co spłuczka?
– Co się stało ze spłuczką?
Znów wzruszyła ramionami.
– Nie wiem.
– Jak to nie wiesz? Przecież tam byłaś.
– Może. Nie wiem. Stałam na niej. Pękła. I się wyjebałam.
– Po co na niej stawałaś?
Kolejne wzruszenie ramion. Naczelniczka miała ochotę złapać dziewczynę i mocno nią potrząsnąć, bo ta najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji swojego zachowania.
– Ramona. – Kobieta wstała i podeszła do niej, obcasy zastukały w podłogę.
Dziewczyna uniosła głowę, przez sekundę spoglądając prosto w ciemne oczy, zanim pospiesznie odwróciła wzrok. Ogarnęły ją jednocześnie złość i smutek. Ta kobieta należała do świata na zewnątrz, nic nie wiedziała o prawdziwym życiu Spofford, o konieczności spędzania czasu w zamkniętym pokoju, o godzinach straconych na wpatrywaniu się w brudne ściany. Nie miała pojęcia, jak to jest oberwać pałą od strażniczki, bo zbyt wolno zjada się tę ohydną breję, która rano nazywała się owsianką, a po południu gulaszem. Nie wiedziała o Miriam, nie mogła wiedzieć, bo przecież by coś zrobiła, zamiast wysyłać ją na dołek. Czy zdawała sobie sprawę, jak czuje się ktoś, kto nie ma nic do stracenia, komu nie zależy, kto chce tylko przetrwać, za wszelką cenę?
Uczepiła się kurczowo ostatniej myśli. Musiała przetrwać, a strach jej z pewnością w tym nie pomoże. Kapowanie tym bardziej.
– Czy zdajesz sobie sprawę, że wyjdziesz z tego gabinetu i wrócisz prosto do swojego pokoju?
Ostrożnie skinęła głową, bo środki przeciwbólowe przestawały działać i każdy ruch powodował nową falę bólu. Napięła mięśnie, powstrzymując drżenie ciała. Nie mogła zacząć się bać, strach prowadzi do przerażającego końca, strach należy do słabych.
– Wtedy nie będziemy mogły ci pomóc. – W na pozór spokojnych słowach czaiła się delikatna groźba.
– I tak nie pomagacie – warknęła.
– Nie możemy, dopóki nie powiesz nam całej prawdy.
Wpatrzyła się w swoje dłonie z obgryzionymi do krwi paznokciami. Chciała powiedzieć, chciała wyznać wszystko tej obcej kobiecie o łagodnych oczach i delikatnym uśmiechu, tak bardzo chciała… Pozbyć się tego lęku, wyrzucić wszystkie złe myśli, zacząć od nowa… Ale to było pole walki, w której nie ma wygranych. One wszystkie stały po jednej, przeciwnej stronie barykady, mogąc w każdej chwili wyjść i nie wrócić. Tutaj, na wewnątrz, panowały inne reguły.
– Już powiedziałam. Więcej nie pamiętam, miałam wstrząs mózgu, zapomniałyście?
– I to jest twoje ostatnie słowo?
Skinęła głową. Naczelniczka westchnęła i gestem przywołała strażniczkę.
– Odprowadź Ramonę do pokoju – poleciła.
Dziewczyna wstała z ociąganiem, absurdalnie zastanawiając się, dlaczego wciąż są tak bardzo uparci przy nazywaniu tych cel pokojami. Marne małe boksy, pieprzone psie budy, więzienne kojce. Niedbale odgarnęła włosy z twarzy i jednocześnie szybko otarła gipsem łzę, zanim ta zdążyła osiąść na policzku. Podniosła głowę, w jej oczach pojawiła się determinacja. Nie da się złamać, skoro raz udało jej się z tym uporać, poradzi sobie i teraz. Będzie silna. Będzie walczyć i tę walkę zamierzała wygrać.

0007

– Nawet nie wiesz, jak bardzo ucieszyła mnie wieść, że dotrzymujesz słowa. Już zaczynałem wątpić – a rozumiesz chyba, że wówczas znalazłbym się w bardzo… niekomfortowej sytuacji – ale wtedy przyszedł ten twój gówniarz błagać o przebaczenie. Spójrz na siebie, jakim wrakiem się stałeś.
– Trzymaj się od niego z dala – warknął przez zaciśnięte zęby.
– Ojojoj… Chyba zgodzisz się ze mną, że zabrzmiało to dość śmiesznie w tych murach, wypowiedziane przez człowieka w więziennym uniformie?
– To jest sprawa między twoim bratem i mną, mojemu synowi nic do tego.
– MÓJ BRAT NIE ŻYJE. – Cristiano Rizzo oparł dłonie o blat stołu i pochylił się, nosem niemal dotykając twarzy Erica. – I radzę ci, żebyś dobrze zapamiętał, kto zajął jego miejsce.
– Dostaniesz, co chcesz. Daj mi tylko trochę czasu.
Rizzo wyprostował się na siedzeniu, zakładając nogę na nogę i splatając przesadnie wypielęgnowane długie palce dłoni.
– Obaj wiemy, że go nie masz. I widzisz, tu się właśnie różnimy: ty ciągle wierzysz, że lada moment stąd wyjdziesz, bo każdy sąd powinien uznać twoją domniemaną niewinność. Ja nie jestem taki naiwny, musisz się jeszcze wiele nauczyć.
– Dogadamy się jakoś, tylko nie mieszaj w to mojego syna. – Kurczowo zacisnął dłonie na brzegu stołu.
– Twój syn sam się wmieszał już dawno temu, otwórz oczy. Nie masz mi nic do zaoferowania w obecnym położeniu. A Slagle jest zajęty spłacaniem własnych długów, więc możesz sobie odpuścić.
Rizzo podniósł się z miejsca i obszedł stół dookoła. Jego szyty na miarę grafitowy garnitur zaszeleścił w rytm kroków.
– I wiesz co? Na twoim miejscu bym nie kombinował, bo masz jeszcze parę innych dzieciaków, które chętnie zarobią na kreskę.
– Ty skurwysynu… – Mimowolnie zacisnął dłonie w pięści, aż pobielały mu knykcie.
– Ciao, mi amigo.

* * *

Nicole w końcu usłyszała trzaśnięcie drzwi wejściowych i odetchnęła z ulgą, co wywołało falę ćmiącego bólu w klatce piersiowej. Jeśli tym razem złamał jej żebra… Do oczu napłynęły gorzkie łzy bezsilności, a w gardle pojawiła się wielka gula. A przecież musiała wstać, posprzątać ten cały bajzel, zanim Michael, jak zwykle pijany, wróci do domu i znów będzie awantura…
Ostrożnie podniosła się najpierw na kolana, później przysiadła na stopach, następnie chwiejnie stanęła oparta o ścianę. Każdy oddech sprawiał jej ból, ale był niczym wobec wspomnienia jego zaciętej, wykrzywionej gniewem twarzy.
Ogarnęła wzrokiem kuchenny bałagan, bezskutecznie próbując powstrzymać następne łzy. Skorupy kolejnego zestawu talerzy potłuczonych w ciągu ostatnich miesięcy walały się tu i ówdzie, resztki kolacji tworzyły malownicze wzory na posadzce. Obrus, jeszcze do niedawna biały, leżał teraz zmięty, poszarzały, pod przewróconym w szale stołem. Potłuczona szklanka na wpół tonęła w kałuży wody, z przyklejonym smutno do jednej ze ścianek liściem sałaty, z ostrą krawędzią skierowaną oskarżycielsko w górę.
Na zewnątrz było szaro, wiosenny deszcz z łoskotem zacinał w zatrzaśnięte okno. Szyba ukazywała odbicie dziewczyny: opuchnięta warga, plama krwi zaschnięta obok nosa, rozcięta brew, ciemne oczy lśniące od łez. Podniosła z podłogi ułamaną nogę od krzesła i cisnęła nią w tę żałosną karykaturę człowieka, którym się stała. Chybiła i rozległ się głuchy łoskot, kiedy drewno uderzyło w pokrytą kaflami ścianę. Potargane włosy opadły na twarz dziewczyny, zakrywając zaczerwieniony ślad dłoni Michaela.
Tak bardzo cieszyła się, że w końcu wyszedł…
Zrobiła krok do przodu, a poruszone stopą kawałki jasnozielonej zastawy potoczyły się we wszystkich kierunkach. Super, tylko tego brakowało; wstrząsnęła nią nowa fala płaczu, bo przecież nie bez powodu wybrała taki kolor, kolor nadziei, wierności i równowagi. Czy nic się nigdy nie zmieni?
Zaraz, nie mogła płakać. Musiała wziąć się w garść. Musiała posprzątać ten cały bajzel przed jego powrotem, nie powinna dłużej stać w miejscu.
Z ogromnym wysiłkiem postawiła stół we właściwej pozycji i, ślizgając się w kałuży wody, dostawiła do niego ocalałe krzesła, ocierając wierzchem dłoni zasmarkany nos. Powoli, na kolanach, raniąc dłonie o okruchy szkła, metodycznie zaczęła porządkowanie kuchni, co przecież robiła już tyle razy.

* * *

Ból, ogromny ból, jakby ktoś wyrywał jej ramię ze stawu. Trzeba otworzyć oczy, ale gdzie są powieki, czy wpadły do umywalki, kiedy myła ręce? Czemu jest tak jasno, gdzie się podział cały otulający mrok? Czy ten ból, to tępe pulsowanie to jawa czy sen? Gdzie leży granica?
Głosy… Szepczą, ale nie rozróżnia słów, dobiegają jakby z daleka, jak z drugiego końca jeziora, niesione przez wiatr. Ciało jest porzucone, niekontrolowalne, nie może ruszyć nawet palcem u stopy, czy w końcu umiera? Coś jakby pikanie w oddali, ale zbliża się, oddycha. Wielkie stopy uderzają w posadzkę. Ciemności, błoga ciemności, gdzie jesteś?

0006

Dorwały ją w ciągu niecałej godziny od powrotu na blok. A jeszcze rano myślała, że może nie będzie tak źle, że wszystko da się jakoś poukładać, że uda jej się dotrwać do końca programu. Głupia! Teraz już nie była taka pewna siebie, wszystko rozmazywało się przed oczami, tworząc wielobarwne plamy rozbryzgujące się na podłodze i uciekające w różnych kierunkach jak spłoszone szczury.
Zwątpiła w tym samym momencie, w którym ciężkie drzwi ze szczękiem zamknęły się za jej plecami. Przystanęła, biorąc głęboki oddech, ale Edith Murphy, dzienna strażniczka, pchnęła ją ostro do przodu. Szły przez rozświetlony jarzeniówkami korytarz i czuła na sobie wzrok wszystkich dziewczyn. Tak trudno było trzymać wysoko uniesioną głowę!
Widziała kilka nowych lasek, które wystraszone przyklejały się do ścian, jakby to miało pomóc im rozpłynąć się w tej zakrzywionej czasoprzestrzeni. Po drugiej stronie holu Miriam wpatrywała się w nią badawczo swoimi rozwodnionymi oczami, pałką rytmicznie uderzając w otwartą dłoń; jej lewe przedramię tonęło w bandażach od nadgarstka do łokcia. Ramona rozejrzała się szybko, ale nigdzie nie było Ravi, jej współlokatorki i mentorki, dzięki której trzymała się dotąd prosto, skutecznie uciekając przed załamaniem. Przy głównym stole, ICH stole, panoszyła się Layla, otoczona wianuszkiem wyznawczyń, z uwagą śledząc każdy krok Ramony. Kiedy napotkała jej spojrzenie, Big Mama przesunęła palcem po gardle, z ust wypluwając bezgłośne słowo „martwa”. A to był tylko początek.
Drugi moment zwątpienia nastąpił w trakcie przenoszenia do nowego pokoju. Musiała zostawić za sobą dotychczasowe schronienie z wydrapanymi napisami nad wezgłowiem łóżka, z plakatem Coolio na ścianie – jedynym plakatem, jaki kiedykolwiek miała, a który zdobyła z tak wielkim trudem – oraz Ravi, gdziekolwiek dziewczyna się podziewała. Przecież to niemożliwe, żeby ją przenieśli, jeszcze nie… Nowy pokój był tak samo ciasny i nieprzyjazny, z takimi samymi pożółkłymi kafelkami na ścianie, z zakratowanym oknem, przedzielony dwoma wąskimi, zimnymi łóżkami. Jej współlokatorką została jakaś nowa, dziewczyna z nieprawdopodobną ilością piegów na twarzy i ramionach.
Musiała jakoś przywyknąć do tych wszystkich zmian, więc uciekła do wspólnej łazienki, jedynego miejsca, gdzie mogła znaleźć choć chwilę spokoju. Czuła się tak bardzo bezbronna bez tego, co zdążyła już poznać! Ktoś zniszczył wszystkie jej szkolne notatki, ale podczas nieobecności straciła też coś o wiele cenniejszego – ochronę Ravi. Miała nadzieję, że była współlokatorka szybko się pojawi, bo w przeciwnym razie będzie niezły bajzel.
Nagle trzasnęły drzwi i w pomieszczeniu rozległy się dziewczęce głosy. Ramona poczuła na języku słodkawy smak żółci, kiedy rozpoznała jeden z nich – należał do Layli, laski z odrostami kończącymi się na wysokości uszu i tatuażami białych Cripsów na przedramionach. Głośno przełknęła ślinę.
– Kici, kici, kici – głos Big Mamy zbliżał się niebezpiecznie. Ramona wstrzymała oddech. – Nie chowaj się, Dzika, i tak cię wykopiemy z każdej dziury.
Rozległy się chichoty, a drzwi kabiny zadrżały w zawiasach, jakby po drugiej stronie ktoś się o nie oparł. W szparze pod nimi ujrzała stopy w klapkach i obowiązkowych szarych skarpetach, czyjaś pięść uderzyła w drewno.
Ramona westchnęła przeciągle i, miała nadzieję, z irytacją.
– Jeszcze cię nie wypieprzyli stąd? Ile dni zostało ci do transferu do Bedford, co? – Layla miała już prawie osiemnaście lat i od dawna kwalifikowała się do przerzucenia do regularnego więzienia.
– Lepiej martw się o siebie, zanim mnie przeniosą, dzikusie. Już jesteś martwa.
Ramona prychnęła, a to najwyraźniej wkurzyło Laylę, bo znów walnęła pięścią w drzwi.
– Wyłaź stamtąd, kurwa!
Spuściła wodę i rozejrzała się dookoła, boleśnie świadoma swojej beznadziejnej sytuacji. Przydałoby się coś ostrego, chociaż kawałek drewna albo metalu… Jak bardzo czuła się bezbronna bez swojej kosy! Zanotowała w myśli, że koniecznie musi coś skombinować, kiedy tylko się od nich uwolni. Jeśli się uwolni…
Pod drzwiami wylądowała strużka śliny. Dziewczyna roześmiała się na całe gardło, choć wcale nie było jej do śmiechu. Znajdowała się w pułapce, w małej klitce otoczonej rosłymi dziewczynami. Chyba że…
– Wyłaź, kurwa, albo wyciągniemy cię siłą!
– To chodź i spróbuj, jak takaś mądra! – Opuściła klapę sedesu i stanęła na niej.
– Poczekaj. – Cichy głos musiał należeć do którejś z towarzyszek Layli. – A jak nas pogryzie?
– Nie chciałabym smakować waszej śmieciowej krwi! – Ramona próbowała przekrzyczeć niski i chropowaty śmiech Layli, który odbijał się od ścian toalety. Stanęła na zbiorniku z wodą i wystawiła oczy ponad krawędź kabiny.
Big Mama opierała się bokiem o drzwi, grube palce zaciskając na klamce. Brudne włosy ściągnęła w koński ogon. Obok niej stały jeszcze trzy dziewczyny: chuda jak szyja żyrafy Yessica, neurotyczna, zezowata Kaycee i, ku wielkiemu zaskoczeniu Ramony, dziesięcioletnia Roxy, pierdolona zdrajczyni!
– Wolałaś smak tych hambugsów zeżartych przez Miriam, co? Jesteś takim samym śmieciem jak my! Co zrobisz, wyrwiesz nam wątroby zębami? – krzyczała Layla w stronę drzwi kabiny, nerwowo poruszając klamką.
– Gówien nie jadam! Zwłaszcza twojej, przeżartej spirytem, który chleje twoja stara! – odgryzła się, opuściwszy głowę, żeby nie dać się zauważyć.
Layla poczerwieniała na twarzy i w szale zaczęła walić pięściami w drzwi, obrzucając je przy tym mało wymyślnymi przekleństwami. Ramona podskoczyła na spłuczce, po czym położyła się na ściance oddzielającej kabiny i sprawnie przeskoczyła do tej znajdującej się obok dokładnie w chwili, w której do środka wpadła Layla.
– Co jest, kurwa? – Rozległ się szum wyciekającej wody, a następnie zbiorowy, dziewczęcy pisk.
Ramona uśmiechnęła się i, korzystając z zamieszania, ostrożnie wymknęła z kabiny, ale nieoczekiwanie drogę zagrodziła jej Kaycee.
– A ty dokąd? No, no, no, patrz co znalazłam, Mami. – Wydawała się niezwykle zadowolona z szansy podlizania się szefowej.
Grube cielsko Layli wytoczyło się z kabiny, przód jej ubrania ociekał wodą. Tyłek Kaycee wylądował na podłodze, kiedy Big Mama ją odepchnęła i dopadła do Ramony, zaciskając palce na jej szyi. Dziewczyna na moment straciła oddech, uderzając plecami w twardą ścianę.
– Zabiję cię, kurwa, ZABIJĘ! – krzyczała Layla, rozbryzgując dookoła kropelki śliny.
Ramona próbowała się wyrwać, miotając na wszystkie strony, ale dziewczyna była silniejsza. Zamachnęła się prawą ręką do ciosu, którego nauczył ją Marc w lepszych czasach. Jej łokieć napotkał głowę Layli z głośnym chrupnięciem i poczuła ostry ból przeszywający ramię od barku aż po końce palców. Pociemniało jej w oczach, ale wiedziała, że nie może teraz zemdleć. Towarzyszki Big Mamy stanęły dookoła z kpiarskimi uśmieszkami na twarzach; jedynie Roxy, spojrzawszy Ramonie w oczy, cofnęła się o krok. Może lepiej było jednak stracić przytomność? Poczuła wilgoć pod stopami i uświadomiła sobie, że woda powoli zalewa łazienkę. W następnej sekundzie padły pierwsze ciosy, pozbawiając ją tchu i zabryzgując krwią oczy.

0005

Drogi Pamiętniku!

Właściwie pierwszy raz piszę pamiętnik, o ile w ogóle można to nazwać pisaniem. Bo piszę w głowie, to znaczy myślę o różnych rzeczach tak, jakbym pisała naprawdę. Podobno pisanie pamiętnika pomaga, chociaż nie bardzo wiem, w jaki sposób miałoby mi pomóc.
Nie mam pojęcia, który dzień jest dzisiaj, chociaż rok jest z pewnością 1997, rok moich trzynastych urodzin, ale to dopiero we wrześniu, a teraz chyba jest wiosna. Chociaż w sumie nie wiem, bo może już przyszło lato, tutaj z okien nic nie widać tylko budynki Hunts Point i drut kolczasty, podobno takie napięcie może cię sparaliżować albo nawet zabić, ale jeszcze nikogo nie zabiło, chyba.
Siedzę w Spofford w sekcji dla świrów, nie mam pojęcia, jak się to tutaj nazywa. Jeśli dobrze pójdzie, to dziś będzie ostatni dzień tego pieprzonego cyrku i wracam na blok, czyli do normalnego Spofford, choć właściwie ta część dla dziewczyn nazywa się Manida Juvenile Center. Ja wolę mówić Spofford, bo Manida brzmi trochę jak wolność albo jak wielki plac zabaw, a tam zdecydowanie nie ma wolności.
Sama nie wiem, czy gorzej jest tutaj, z tymi wszystkimi świrami, czy na bloku. Wszędzie jest tak samo obco, ponuro i nieprzyjemnie i strasznie bym już chciała wrócić do domu, ale muszę ukończyć program. Lekarz mówi, że jak się będę stawiać, to nigdy nie ukończę. Ale on chce tylko mieć spokój.
Właściwie to nie wiem, czemu robię te wszystkie rzeczy. Po prostu robię i się nad tym nie zastanawiam, a nawet jak czasem się zastanawiam, to i tak robię. Zżarłam już wszystkie moje paznokcie i czasem, jak się denerwuję, to chce mi się gryźć ręce, bo nie mogę się tu ciąć, skoro zabrali mi wszystko, nawet sznurówki. Chyba wolę jednak wrócić na blok. Chociaż tam czeka Miriam i pewnie jest nieźle wkurzona, choć na to zasłużyła...
Siedzę teraz przy stole, który jest przykręcony do podłogi jak wszystko tutaj, i rysuję na kartce niebieską świecówką. Nie mają tu ołówkowych, pewnie boją się, że se ktoś wsadzi w oko albo coś. Chociaż prędzej by se pewnie wbili w dłoń, ja tak kiedyś zrobiłam w szkole i potem bardzo długo się goiła ta brudna rana. Nawet nie do końca wiem, co rysuję, bo bardziej się skupiam na uporządkowaniu myśli, ale one pędzą jak szalone, za dużo ich jest, żeby wszystkie spisać. Jak pomyślę o czymś, to w tle już pędzą następne, to gorsze niż autostrada.
Tak bardzo mi tu samotnie, nie wiem, komu mogę ufać, wszyscy patrzą spode łba i ciągle chcą się bić, a ja tęsknię za Conradem i resztą rodzeństwa. Prawdę mówiąc, ja też się biję, choć sama nie wiem dlaczego, czasem się rzucam i krzyczę, i pluję krwią, bo to się zawsze krwią kończy. Nawet lubię ten smak, jest taki słodki i przypomina metal wózków w supermarkecie, do którego ojciec mnie czasem zabierał, jak jeszcze byliśmy normalną rodziną. Chociaż właściwie nigdy nie byliśmy, a teraz on siedzi w Green Haven, ja w Spofford i to jest takie cholernie popieprzone, że sama nie wiem, co z tym zrobić.
Marc odwiedził mnie niedawno i to był koszmar, on mnie chyba trochę nienawidzi jak wszyscy i chciałby, żebym się nigdy nie urodziła. Cały czas na mnie wrzeszczał, a jak nie wrzeszczał, to milczał i to było chyba nawet jeszcze gorsze. Chciałabym zniknąć i wtedy nikt na mnie by nie krzyczał i nie gniewał się, i mieliby więcej kasy beze mnie. Zwłaszcza teraz, jak Brian potrzebuje leków. Chciałabym go zobaczyć, to wszystko było tak dawno temu, że już sama nie wiem, kiedy. Mam wrażenie, jakbym tu mieszkała zawsze, a wszystkie moje wspomnienia były kogoś innego i u mnie znalazły się przypadkiem.
Tutaj jest zawsze ciemno, korytarze są wąskie i długie, okna mają kraty. Czasem tak bardzo chce mi się pić, w gardle mam wióry, a żołądek pali żywym ogniem i wtedy rzygam, albo wydaje mi się, że rzygam. Czasem budzę się i nie wiem, czy to wszystko mi się śniło, czy to się dzieje naprawdę, a potem jest dzień i nadal tego nie wiem, aż przychodzi noc i wcale nie chcę spać, ale później i tak zasypiam. 
Ostatnio miałam wrażenie, że w końcu umrę, że już mnie nie będzie, że to wszystko się skończy, ale okazało się, że to tylko gorączka i jakaś choroba, ale nie wiem jaka, bo mi nie powiedzieli, a ja nie zapytałam, bo przecież się nie odzywałam. Ale nie mogli dawać mi tabletek, bo wszystko wyrzygiwałam zaraz i potem nagle sobie przypomniałam, jak to było za tymi murami, w normalnym życiu, i teraz, jak nauczyłam się wyrzygiwać te wszystkie prochy, to trochę mogę myśleć. Chciałabym się najebać i wtedy jest taki stan, jakbym płynęła, jakby to wszystko mnie nie dotyczyło i było gdzieś obok.
Wyobrażam sobie teraz, że siedzę w naszym pokoju na mojej ulubionej poduszce i piszę pamiętnik normalnym długopisem, nie w głowie. Właściwie ta poduszka nie jest moja, ale lubię myśleć, że jest, bo wtedy to jedyna rzecz, jaką mogę mieć na własność. Pamiętnik jest na taką małą kłódkę, którą można otworzyć igłą albo spinką do włosów, bo ma taką śmieszną, prymitywną zapadkę. Nie wiem, jakiego jest koloru, ale w sumie może być czarny, bo czarny to dobry kolor. Jak mieszkaliśmy z tatą, to mieliśmy łóżko piętrowe w pokoju, ale i tak wolałam spać z nim, bo zawsze opowiadał fajne historie i drapał mnie po plecach. Ale wtedy nie miałam na plecach siniaków.
Chce mi się siku, ale boję się iść teraz, bo oni się strasznie wkurwiają, jak muszą się nami zajmować. Niektórzy czasem szczają w gacie i wtedy jest jeszcze gorzej. To jest chyba jedyne miejsce w Spofford, gdzie siedzą i dziewczyny, i chłopaki; jest jeden taki, co ciągle stoi pod ścianą i szczerzy zęby jak zwierzę, a jak popatrzysz mu prosto w oczy, to się rzuca i wtedy trochę się go boję.
Czy ja też tak wyglądałam, jak się rzucałam? Teraz chyba nie, spojrzałam w szybę kiedyś i wyglądałam całkiem normalnie, to znaczy nie gorzej niż zawsze, chociaż teraz prawie nie umiem spać. W sumie naprawdę nie wiem, dlaczego taka jestem. Chciałabym być inna, żeby Marc nie musiał się mnie wstydzić i żeby mnie w końcu kochali i nie zostawiali, nie chcę zostać sama.
Trochę mi dziwnie gadać sama do siebie i jednocześnie myśleć o milionie innych rzeczy. Nie jestem dobra w pisaniu, a jak chciałam chodzić na kreatywne pisanie, to się okazało, że prowadzi je Betty, ta dziwka, która mnie glinom sprzedała, a ja tylko próbowałam przetrwać. Nienawidzę tamtej szkoły, nienawidzę żadnej szkoły, do której chodziłam, i wkurwiają mnie te krzywe mordy i ten cały syf wszędzie.
Zamalowałam na niebiesko całą kartkę, nie wiem po co, te głupie kredki brudzą moją rękę. Chciałabym namalować coś krwią, ona później robi się taka bardziej brązowa i to jest dziwnie tak patrzeć, jak zmienia kolor, chociaż Sonia mówi, że to obrzydliwe. Ale ona jest jeszcze dzieciakiem.
Idzie lekarz, chyba muszę iść na badania, ostatnie badania i wrócę na blok, jeśli stwierdzą, że jednak nie jestem świrem i do czegoś się nadaję. Ale tam będę musiała zacząć mówić, bo inaczej będą mnie lać ciągle w kątach, a tak to ja będę mogła ich lać. Chciałabym, żeby się mnie bali, wtedy zostawią mnie w spokoju, może nawet Miriam. A rysunek mogą sobie wziąć.