Drogi Pamiętniku!
Właściwie pierwszy raz piszę pamiętnik, o ile w ogóle można to nazwać pisaniem. Bo piszę w głowie, to znaczy myślę o różnych rzeczach tak, jakbym pisała naprawdę. Podobno pisanie pamiętnika pomaga, chociaż nie bardzo wiem, w jaki sposób miałoby mi pomóc.
Nie mam pojęcia, który dzień jest dzisiaj, chociaż rok jest z pewnością 1997, rok moich trzynastych urodzin, ale to dopiero we wrześniu, a teraz chyba jest wiosna. Chociaż w sumie nie wiem, bo może już przyszło lato, tutaj z okien nic nie widać tylko budynki Hunts Point i drut kolczasty, podobno takie napięcie może cię sparaliżować albo nawet zabić, ale jeszcze nikogo nie zabiło, chyba.
Siedzę w Spofford w sekcji dla świrów, nie mam pojęcia, jak się to tutaj nazywa. Jeśli dobrze pójdzie, to dziś będzie ostatni dzień tego pieprzonego cyrku i wracam na blok, czyli do normalnego Spofford, choć właściwie ta część dla dziewczyn nazywa się Manida Juvenile Center. Ja wolę mówić Spofford, bo Manida brzmi trochę jak wolność albo jak wielki plac zabaw, a tam zdecydowanie nie ma wolności.
Sama nie wiem, czy gorzej jest tutaj, z tymi wszystkimi świrami, czy na bloku. Wszędzie jest tak samo obco, ponuro i nieprzyjemnie i strasznie bym już chciała wrócić do domu, ale muszę ukończyć program. Lekarz mówi, że jak się będę stawiać, to nigdy nie ukończę. Ale on chce tylko mieć spokój.
Właściwie to nie wiem, czemu robię te wszystkie rzeczy. Po prostu robię i się nad tym nie zastanawiam, a nawet jak czasem się zastanawiam, to i tak robię. Zżarłam już wszystkie moje paznokcie i czasem, jak się denerwuję, to chce mi się gryźć ręce, bo nie mogę się tu ciąć, skoro zabrali mi wszystko, nawet sznurówki. Chyba wolę jednak wrócić na blok. Chociaż tam czeka Miriam i pewnie jest nieźle wkurzona, choć na to zasłużyła...
Siedzę teraz przy stole, który jest przykręcony do podłogi jak wszystko tutaj, i rysuję na kartce niebieską świecówką. Nie mają tu ołówkowych, pewnie boją się, że se ktoś wsadzi w oko albo coś. Chociaż prędzej by se pewnie wbili w dłoń, ja tak kiedyś zrobiłam w szkole i potem bardzo długo się goiła ta brudna rana. Nawet nie do końca wiem, co rysuję, bo bardziej się skupiam na uporządkowaniu myśli, ale one pędzą jak szalone, za dużo ich jest, żeby wszystkie spisać. Jak pomyślę o czymś, to w tle już pędzą następne, to gorsze niż autostrada.
Tak bardzo mi tu samotnie, nie wiem, komu mogę ufać, wszyscy patrzą spode łba i ciągle chcą się bić, a ja tęsknię za Conradem i resztą rodzeństwa. Prawdę mówiąc, ja też się biję, choć sama nie wiem dlaczego, czasem się rzucam i krzyczę, i pluję krwią, bo to się zawsze krwią kończy. Nawet lubię ten smak, jest taki słodki i przypomina metal wózków w supermarkecie, do którego ojciec mnie czasem zabierał, jak jeszcze byliśmy normalną rodziną. Chociaż właściwie nigdy nie byliśmy, a teraz on siedzi w Green Haven, ja w Spofford i to jest takie cholernie popieprzone, że sama nie wiem, co z tym zrobić.
Marc odwiedził mnie niedawno i to był koszmar, on mnie chyba trochę nienawidzi jak wszyscy i chciałby, żebym się nigdy nie urodziła. Cały czas na mnie wrzeszczał, a jak nie wrzeszczał, to milczał i to było chyba nawet jeszcze gorsze. Chciałabym zniknąć i wtedy nikt na mnie by nie krzyczał i nie gniewał się, i mieliby więcej kasy beze mnie. Zwłaszcza teraz, jak Brian potrzebuje leków. Chciałabym go zobaczyć, to wszystko było tak dawno temu, że już sama nie wiem, kiedy. Mam wrażenie, jakbym tu mieszkała zawsze, a wszystkie moje wspomnienia były kogoś innego i u mnie znalazły się przypadkiem.
Tutaj jest zawsze ciemno, korytarze są wąskie i długie, okna mają kraty. Czasem tak bardzo chce mi się pić, w gardle mam wióry, a żołądek pali żywym ogniem i wtedy rzygam, albo wydaje mi się, że rzygam. Czasem budzę się i nie wiem, czy to wszystko mi się śniło, czy to się dzieje naprawdę, a potem jest dzień i nadal tego nie wiem, aż przychodzi noc i wcale nie chcę spać, ale później i tak zasypiam.
Ostatnio miałam wrażenie, że w końcu umrę, że już mnie nie będzie, że to wszystko się skończy, ale okazało się, że to tylko gorączka i jakaś choroba, ale nie wiem jaka, bo mi nie powiedzieli, a ja nie zapytałam, bo przecież się nie odzywałam. Ale nie mogli dawać mi tabletek, bo wszystko wyrzygiwałam zaraz i potem nagle sobie przypomniałam, jak to było za tymi murami, w normalnym życiu, i teraz, jak nauczyłam się wyrzygiwać te wszystkie prochy, to trochę mogę myśleć. Chciałabym się najebać i wtedy jest taki stan, jakbym płynęła, jakby to wszystko mnie nie dotyczyło i było gdzieś obok.
Wyobrażam sobie teraz, że siedzę w naszym pokoju na mojej ulubionej poduszce i piszę pamiętnik normalnym długopisem, nie w głowie. Właściwie ta poduszka nie jest moja, ale lubię myśleć, że jest, bo wtedy to jedyna rzecz, jaką mogę mieć na własność. Pamiętnik jest na taką małą kłódkę, którą można otworzyć igłą albo spinką do włosów, bo ma taką śmieszną, prymitywną zapadkę. Nie wiem, jakiego jest koloru, ale w sumie może być czarny, bo czarny to dobry kolor. Jak mieszkaliśmy z tatą, to mieliśmy łóżko piętrowe w pokoju, ale i tak wolałam spać z nim, bo zawsze opowiadał fajne historie i drapał mnie po plecach. Ale wtedy nie miałam na plecach siniaków.
Chce mi się siku, ale boję się iść teraz, bo oni się strasznie wkurwiają, jak muszą się nami zajmować. Niektórzy czasem szczają w gacie i wtedy jest jeszcze gorzej. To jest chyba jedyne miejsce w Spofford, gdzie siedzą i dziewczyny, i chłopaki; jest jeden taki, co ciągle stoi pod ścianą i szczerzy zęby jak zwierzę, a jak popatrzysz mu prosto w oczy, to się rzuca i wtedy trochę się go boję.
Czy ja też tak wyglądałam, jak się rzucałam? Teraz chyba nie, spojrzałam w szybę kiedyś i wyglądałam całkiem normalnie, to znaczy nie gorzej niż zawsze, chociaż teraz prawie nie umiem spać. W sumie naprawdę nie wiem, dlaczego taka jestem. Chciałabym być inna, żeby Marc nie musiał się mnie wstydzić i żeby mnie w końcu kochali i nie zostawiali, nie chcę zostać sama.
Trochę mi dziwnie gadać sama do siebie i jednocześnie myśleć o milionie innych rzeczy. Nie jestem dobra w pisaniu, a jak chciałam chodzić na kreatywne pisanie, to się okazało, że prowadzi je Betty, ta dziwka, która mnie glinom sprzedała, a ja tylko próbowałam przetrwać. Nienawidzę tamtej szkoły, nienawidzę żadnej szkoły, do której chodziłam, i wkurwiają mnie te krzywe mordy i ten cały syf wszędzie.
Zamalowałam na niebiesko całą kartkę, nie wiem po co, te głupie kredki brudzą moją rękę. Chciałabym namalować coś krwią, ona później robi się taka bardziej brązowa i to jest dziwnie tak patrzeć, jak zmienia kolor, chociaż Sonia mówi, że to obrzydliwe. Ale ona jest jeszcze dzieciakiem.
Idzie lekarz, chyba muszę iść na badania, ostatnie badania i wrócę na blok, jeśli stwierdzą, że jednak nie jestem świrem i do czegoś się nadaję. Ale tam będę musiała zacząć mówić, bo inaczej będą mnie lać ciągle w kątach, a tak to ja będę mogła ich lać. Chciałabym, żeby się mnie bali, wtedy zostawią mnie w spokoju, może nawet Miriam. A rysunek mogą sobie wziąć.