sierpień 1993
Posadziła tyłek na parapecie i zaczęła machać nogami w rytm muzyki. Nie wiedziała, co za dureń puścił ten chłam Billy’ego Ray Cyrusa, ale najwyraźniej wszyscy poza nią dobrze się bawili. A ta piosenka nie była nawet modna! Pieprzone country. Pomyślała, że chyba wciąż jeszcze za mało wypiła, choć jej żołądek ewidentnie miał inne zdanie. Wychyliła się z okna, ale zamiast zwymiotować, tylko splunęła lepką, gęstą śliną. Cyrus bredził coś o cioci Louise.
Po drugiej stronie ulicy zaparkowało żółte Porsche. Z jego wnętrza wysiadł facet ubrany w te pierdolone, szpanerskie ciuchy, które sprawiały, że każdy łachmyta wyglądał niczym student Harvardu. Przez chwilę patrzyła, jak rozgląda się dookoła, niezdecydowany. Kiedy ich oczy się spotkały, posłała mu jeden ze swoich czarujących uśmiechów. Ruszył w jej stronę, więc przerzuciła nogi przez parapet, siadając tyłem do pokoju pełnego ocierających się o siebie spoconych ciał. Z okna obok, za którym znajdowała się kuchnia, ktoś zaczął zwracać treść żołądka, w głębi mieszkania rozległy się śmiechy.
Mężczyzna zawahał się, z obrzydzeniem patrząc na wymiociny, i zauważyła, że wcale nie był taki stary, jak jej się na początku wydawało, mógł mieć ze dwadzieścia lat, nie więcej. Ale głowę nosił tak wysoko, jakby co najmniej skończył już studia. Zresztą, może i skończył, oglądała kiedyś reportaż o takich nadzdolnych dzieciakach.
Nie spuszczając z niego wzroku, pociągnęła łyk alkoholowej mieszanki z plastikowego kubka i od razu poczuła, że mdłości wracają.
Zakręciło jej się w głowie i musiała chwycić się górnej framugi, żeby nie wypaść na brudny chodnik. Zaliczenie gleby, nawet z parteru, byłoby niezłym przegięciem.
– Cześć. – Chłopak zatrzymał się w bezpiecznej odległości.
Nie uśmiechał się, ale jego wzrok przesunął się po niej od góry do dołu. Nagle boleśnie sobie uświadomiła, że jej sukienka była podwinięta i odsłaniała zdecydowanie zbyt dużo ciała. Nerwowo ją obciągnęła, rozlewając przy tym trochę alkoholu.
– Cześśśććć – odparła. Głos miała zachrypnięty. Weź się w garść, pomyślała, po czym odchrząknęła. – Cześć – powtórzyła, całkiem zadowolona z odzyskania panowania nad słowami. – Jak się masz?
– Nie widziałaś może dziewczyny, o, tego wzrostu? – Przytknął otwartą dłoń do swojej klatki piersiowej, prezentując przybliżoną wysokość. – Ciemne oczy, ciemne, kręcone włosy?
Nicole zastanowiła się. Widywała wielu różnych ludzi, skąd mogła wiedzieć? Ten opis był taki dokładny! Chłodne spojrzenie chłopaka skutecznie ją rozpraszało.
– Nie wiem. Może.
– Tak czy nie? – Podszedł krok bliżej.
– Nie wiem. Wielu ludzi widuję. Masz fajkę?
Wyjął z kieszeni paczkę Dunhilli i wyciągnął w jej stronę. Włożyła jednego do ust i zauważyła, że chłopak odchodzi.
– Poczekaj! – krzyknęła, przełknąwszy ślinę. – Mogę pomóc ci jej poszukać, jeśli chcesz. – Znów posłała mu jeden ze swoich słodkich uśmiechów.
Odwrócił się dopiero po dłuższej chwili, jakby musiał zastanowić się nad złożoną propozycją.
Tak bardzo różnił się od wszystkich znanych jej chłopaków! Był inny nawet od Ahmeda i jego bandy, rastamanów, z którymi jeszcze do niedawna spędzała sporo czasu. Nie wspominając o gówniarzach ze szkoły. Emanowała z niego niesamowita siła, jakby wytwarzał niewidzialne pole elektromagnetyczne, przyciągające ją w dotąd nieznany, przerażający sposób. Przyszła jej na myśl ćma lgnąca do światła.
Nie chciała stracić go z oczu.
– A masz jakiś pomysł, gdzie może być? – rzucił sceptycznie.
– Może. – Wzruszyła ramionami. – Możemy sprawdzić miejsca, które znam.
– To chodź.
Zaskoczona, wyciągnęła do niego rękę, ale już ruszył wzdłuż ulicy, więc odstawiła w połowie pusty kubek i sama zeskoczyła z parapetu. Upadła przy tym na kolana, ale niemal natychmiast się poderwała, poprawiając ramiączko sukienki. Zakręciło jej się w głowie, a chłopak zdawał się być tak boleśnie trzeźwy! Podniosła z chodnika nie zapalonego papierosa i zatknęła go za ucho.
– Ej, poczekaj!
Przystanął, nie odwracając się.
– Jak będziesz tak kurewsko zasuwał, to zaraz padnę.
– Prowadź – mruknął.
Zrównała się z nim i dopiero teraz zauważyła, jaki był wysoki, co najmniej o głowę od niej wyższy. Znów zwróciła uwagę na jego nienaganne, modne ubranie.
– Nie jesteś stąd – stwierdziła.
– Nie – odparł, nie patrząc na nią.
– To co tu robisz poza szukaniem tej dziewczyny?
– Szukam jej.
Fajnie, nigdy by się nie domyśliła.
– Jestem Nicki. – Po dłuższej chwili rzuciła w przestrzeń przed sobą, starając się dopasować do mrukliwego tonu chłopaka.
Jeśli chciał grać w ten sposób, proszę bardzo, też znała te zasady.
– Michael – mruknął pod nosem.
Michael. Nie Mike, nie Mikey, nie Mickey. Czy on w ogóle potrafił się wyluzować?
Dźwięki poprzedniej imprezy zaczęły powoli przeplatać się z nowymi rytmami, Tom Cochrane śpiewał gdzieś w pobliżu o tym, że chce pędzić autostradą, jaką jest życie. Zaczęła nucić dobrze znane słowa i wyginać ciało w tańcu. Nie zauważyła, że została w tyle, dopóki chłopak nie zagwizdał.
– No co? – krzyknęła w jego stronę. – Tańcz ze mną!
Pokręcił głową i ruszył dalej. Głośno westchnęła, opuszczając drobne ramiona. Biegnąc do niego, nie przestawała śpiewać i wywijać piruetów, chwiejąc się na koturnach. Wyprzedziła go i zmusiła do zatrzymania się, po czym chwyciła jego dłonie w swoje, uniosła i zaczęła się obracać. Szorstko wyrwał się z uścisku, ale ona, wcale tym niezrażona, wciąż nie przestawała tańczyć i szeroko się uśmiechać.
– Taka ładna piosenka! Life is a highway, I want to ride it all night long! 1
Chwilę obserwował jej ruchy, aż w końcu kąciki jego ust uformowały się w coś na kształt półuśmiechu. Nie przestając kręcić biodrami, przysunęła się do niego tyłem, a jazdę autostradą zastąpiły samotne poranki opuszczonego przez dziewczynę Jona Secady. Zamknęła oczy i wsłuchała się w muzykę, spowalniając ruchy. Po chwili poczuła silne, pewne dłonie na swoich biodrach. Chłopak przyciągnął ją lekko do siebie i ich ciała splątały się w jeden rytm, kiedy pozwoliła mu prowadzić. Obróciła się i wtuliła twarz w jego koszulę, chłonąc przyjemny, mocny zapach perfum. Po chwili położyła mu dłonie na ramionach i spojrzała w stalowoszare oczy, czekając na pocałunek, ale zamiast tego odsunął ją od siebie.
– Jesteś pijana – mruknął. Miał szorstki głos.
– I co z tego?
Odwrócił się i ruszył wzdłuż ulicy.
– Poczekaj! – krzyknęła, kiedy otrząsnęła się z niespodziewanego zwrotu akcji. Albo raczej braku akcji, pomyślała z goryczą.
Odwrócił się w jej stronę.
– Tutaj. – Pokazała na ciemny otwór bramy po drugiej strony ulicy. Wyglądało na to, że to gdzieś z wnętrza budynku dochodziła słyszana muzyka, która teraz zmieniła się w „Whoomp”. – Tutaj sprawdźmy.
Ale w ciasnym, zatłoczonym mieszkaniu nie było czarnowłosej dziewczyny. Nie było jej również na czterech innych domówkach, więc wrócili do punktu wyjścia i wsiedli do Porshe, objeżdżając najbliższe ulice. Ze zdawkowych zdań Nicole dowiedziała się, że dziewczyna miała na imię Vesna, lubiła wciągać kokę i była siostrą Michaela. Musiała nieźle czuć bluesa.
W Clubie też nikt jej nie widział, a do dwóch kolejnych ich nie wpuścili. Oczywiście, że nie, przecież to nie był już jej kwadrat. Ale nie chciał tego słuchać.
Powoli zaczynało świtać, a ona robiła się coraz bardziej senna; drinki wypijane mimochodem w odwiedzanych spelunach dawały się we znaki. Czuła się zmęczona ciągłym uciekaniem chłopakowi z pola widzenia, żeby się napić, bo uparcie wylewał każdy alkohol, który dorwała. Jakby tego było mało, wciąż nie udało jej się jeszcze zwymiotować, więc całemu temu łażeniu towarzyszyło nieprzyjemne uczucie, jakby miała zaraz wyrzygać swoją wątrobę.
Ostatnią szansą był plac zabaw przy podstawówce w West Farms, gdzie gromadziły się wszystkie okoliczne ćpuny. Celowo nie zaproponowała tego wcześniej, obawiając się, że za szybko znajdą dziewczynę i będzie musiała wracać, a nie miała pomysłu, dokąd mogłaby pójść. Nocna eskapada z obcym chłopakiem wydawała się zdecydowanie ciekawszym sposobem na spędzenie czasu, niż dogorywanie w jakiejś spelunie albo, co gorsza, powrót do domu. No i miała okazję przejechać się Porshakiem!
Chciała się dobrze bawić, ale chłopak wydawał się coraz bardziej rozdrażniony. Przymilała się jak mogła i w każdy znany sobie sposób próbowała dać mu do zrozumienia, że siostra prędzej czy później i tak się znajdzie, a on powinien pomyśleć również o swoich pragnieniach. W takich chwilach strącał jej dłoń ze swojego uda i ruszali dalej w ciszy, a im częściej tak się zdarzało, tym dłuższe było milczenie.
Została w samochodzie i spod półprzymkniętych powiek obserwowała, jak Michael wyciąga dziewczynę z drewnianego domku do zabaw i wlecze ją w stronę Porshe. Nie miała już siły na nic, więc tylko lekko się przesunęła, robiąc Vesnie miejsce obok siebie, a oczy same jej się zamknęły. Zanim się obejrzała, spała już snem głębokim, z głową opartą o przyjemnie pachnące ramię Michaela.
1 Tom Cochrane „Life is a Highway”