motto

„Tu otwierał się inny, odrębny świat, do niczego niepodobny;
tu panowały inne, odrębne prawa, inne obyczaje,
inne nawyki i odruchy.”

„Wyobraź mnie sobie. Nie zaistnieję, jeśli mnie sobie nie wyobrazisz.”

Jest! Pierwszy rozdział w nowej odsłonie, indżojcie :).
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nicole. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nicole. Pokaż wszystkie posty

0015

Nie wiedziała, ile czasu leżała nieruchomo, wpatrując się w ciemny sufit, ale i tak nie miała zamiaru zasnąć. Sen nie był bezpieczny, już nie. Poza tym najpierw musiała zrobić to, co powinna już dawno – zorganizować sobie broń. Co za idiotka z niej, że jeszcze tego nie ogarnęła. No i przydałoby się coś ostrego, bo już zaczynały ją swędzieć przeguby.
Chwilę nasłuchiwała, ale dookoła panowała doskonała, nocna cisza. Nawet oddech Nath był miarowy i spokojny. Ramona policzyła do sześćdziesięciu, po czym dotknęła stopami zimnej posadzki i ostrożnie wstała. Usiadła pod drzwiami celi, znów zamieniając się w słuch, ale z zewnątrz nie dobiegały żadne odgłosy. Westchnęła, zbierając w sobie odwagę, po czym wyjęła z lewej kieszeni szczoteczkę do zębów. Skrzywiła się, kiedy w nozdrza uderzył ją znienawidzony zapach fluoru, który serwowali im dwa razy w tygodniu. Przytknęła koniec przedmiotu do betonowej podłogi i zaczęła go ostrzyć, przerywając za każdym razem, kiedy wydawało jej się, że rozlega się jakiś dźwięk.
Z początku pracowała powoli, uważnie nasłuchując i starając się robić jak najmniej hałasu. Jednak było późno, a posługiwanie się lewą ręką należało do uciążliwych i czasochłonnych, więc jeśli chciała zdążyć przed porankiem, potrzebowała się spieszyć. Jedno wiedziała na pewno – nie mogła znów pozostać bez ochrony. A skoro straciła tutaj wszystkich przyjaciół i kontakty, musiała sobie sama poradzić.
Pomyślała o ojcu, który tak jak ona siedział teraz w więzieniu. Czy już spał? A może leżał tylko na twardym łóżku, wpatrując się w kraty? Czy udało mu się być na szczycie, czy musiał walczyć? Czy myślał o niej? Czy wiedział, jak bardzo tęskniła, jak bardzo liczyła na jego powrót? Dlaczego odszedł, dlaczego wybrał życie bez nich, choć mówił, że kocha? Czy to matka go do tego zmusiła, czy chodziło jeszcze o coś innego? Tyle pytań, na które nie potrafiła odpowiedzieć… Czy widzą z okien ten sam księżyc?
Nath poruszyła się na łóżku i Ramona zamarła, wstrzymując oddech. Współlokatorka jęknęła, po czym usiadła, przecierając oczy. Chwilę później wstała, wyciągnęła coś z kieszeni rzuconych na podłogę spodni i usiadła pod ścianą obok Ramony. Odpaliła papierosa, jego czubek rozjarzył się na pomarańczowo w granatowej ciemności. Zaciągnęła się i podała dziewczynie.
– Co ty tak hałasujesz, Mała?
Ramona wzruszyła ramionami i wciągnęła dym do płuc. Nie zakaszlała, choć drapało ją w gardle. Tak dawno nie paliła… Ostatni raz jeszcze przed tym całym cyrkiem, na spacerniaku z Ravi i resztą czarnych dziewczyn. Szybko zamrugała, żeby odegnać ten obraz; ostatnio obiło jej się o uszy, że podobno mentorka popełniła samobójstwo.
Położyła niedokończoną mojkę na podłodze i spojrzała na Nathalie. Dziewczyna oparła głowę o ścianę i znów gładziła się po brzuchu w ten irytujący sposób, w jaki robią to wszystkie przyszłe matki. Włosy miała potargane, w świetle księżyca wyglądały na prawie rude. Pochwyciła spojrzenie Ramony i uśmiechnęła się blado.
– Co jest? – spytała cicho, chwytając ją za zdrową dłoń i kładąc na wysokości swojego pępka. – Czujesz?
Ramona prawie podskoczyła, gdy dziecko ledwie wyczuwalnie poruszyło się pod jej dotykiem. To wrażenie było… dziwne. Takie trochę nierzeczywiste. Nie mogła sobie wyobrazić, że w środku człowieka może rosnąć inny, mniejszy.
– Chłopak – powiedziała Nath, biorąc od niej papierosa. – Josh.
– Urodzi się… tutaj?
– Oby nie. – Nathalie wzruszyła ramionami. – Ale nie wiem, jak to będzie. Muszę trzymać się z dala od kłopotów, to może do sierpnia wyląduję za bramą.
– Za co garujesz?
– Takie tam… Flaszka by się przydała, co nie? Stara mnie sprzedała. Zadzwoniła po gliny, wiesz, bo ją zaczęłam wkurwiać. Ja tam swoje wiem, chciała po prostu pozbyć się mnie z chaty, to im nagadała, że niby ją tłukę i w ogóle. Bo wiesz, ten jej gach się na mnie gapił zamiast na nią. Ale podobał mi się. – Roześmiała się nerwowo, gasząc papierosa o posadzkę. – A co z tobą?
– Eee… Taki tam zakład… Znaczy… W budzie założyłam się z chłopakami, że buchnę takiej jednej belferce portfel… I, kurwa, nawet nie zdążyłam, zanim mnie złapała… Przejebane. Jak mam się teraz tam pokazać? – Zakończyła, po czym dodała ciszej: – Jak mam się gdziekolwiek pokazać?
– Ech, Mała, nie jest tak źle.
– Jest – zabrzmiało to żałośnie i Ramona poczuła, że znów zbiera jej się na płacz. Czy mogła zaufać Nathalie?
Współlokatorka wstała się wysikać, a wracając, znów wyciągnęła coś z kieszeni dziennych spodni. Usiadła na poprzednim miejscu, podając Ramonie niewielki, zimny przedmiot.
Dziewczyna przyjrzała mu się ze zdziwieniem. Żyletka, mała przyjaciółka. Po tylu dniach znów dotykała jej gładkiej faktury, ostrych krawędzi. Była nieco wyszczerbiona, ale to nie powinno w niczym przeszkadzać. Tylko czy mogła użyć jej teraz? Czy mogła się zdradzić?
Z dylematu wybawiła ją Nath, biorąc od niej przedmiot i przykładając go do swojego nadgarstka. Ramona obserwowała, jak w nikłym świetle księżyca na przegubie dziewczyny pojawiają się kropelki krwi, lśniące niczym ciemne, małe rubiny. Nathalie oparła głowę o zimną ścianę, po czym westchnęła z ulgą, oddając żyletkę.
Ramona spojrzała na przedmiot z mieszaniną strachu i ekscytacji. Teraz była jej kolej. Współlokatorka obserwowała ją spod półprzymkniętych powiek, leniwie wysysając krew z przytkniętego do ust nadgarstka. Tutaj nitki stanowiły wartość niemal dorównującą pieniądzom i przemocy. Każdy, kto chciał coś znaczyć, prędzej czy później zaczynał to rozumieć.
Ramona nie była wyjątkiem, szybko się uczyła. Poruszanie prawą dłonią wciąż sprawiało trudność przez unieruchomiony łokieć i połowę przedramienia, ale mimo to spróbowała dotknąć palcami wnętrza lewego nadgarstka. Rany sprzed wariatkowa już się prawie całkiem zagoiły, zostawiając podłużne, wypukłe blizny. Niektóre były ledwie wyczuwalne, pewnie te od żyletki. Inne, grubsze i jakby poszarpane, z pewnością zostawiła mojka, którą na samym początku dostała od Ravi, długopis owinięty kawałkiem metalowej sprężyny. Idiotyczne, ale działało.
Westchnęła, przekładając żyletkę do prawej dłoni. Czuła, że zdrętwiały jej palce, ale jak zwykle wystarczyło nimi tylko chwilę poruszać, aby wrażenie minęło. Nie wiedziała, czy to jest możliwe, ale zdawało jej się, że przy tym przemieszczają się kości w denerwująco powoli zrastającym się łokciu.
Pamiętała, żeby nie ciąć się wzdłuż ręki, jeśli nie chciała się zabić, więc przycisnęła żyletkę do skóry, po czym pociągnęła ją w poprzek nadgarstka. Zacisnęła zęby, żeby nie krzyknąć, ale mimo to z jej ust wydobył się cichy syk. Już zapomniała o tym specyficznym rodzaju bólu, o krwi, która spływała po dłoni, łaskocząc. O bólu, który jednocześnie przynosił ulgę, sprawiał, że wszystkie problemy wydawały się błahe i nieważne. Ale ekstaza, jaką niósł ze sobą, była warta chwilowego cierpienia, warta blizn, które nadawały człowiekowi wartość.
Ramona przymknęła oczy i usiadła wygodniej. Miała ochotę wstać i ruszyć przed siebie, poczuć na twarzy wiatr, wdychać zapach wolności. Pragnęła możliwości podejmowania decyzji, ucieczki, pootwieranych na oścież bram. Zamknięta w czterech ścianach zaczynała się dusić, ciężkie powietrze napierało ze wszystkich stron, nie pozwalając na ruch, utrudniając myślenie.
Brakowało jej też zwykłego w domu rodzinnym harmidru i towarzystwa. W dzień jeszcze nie było tak źle, kiedy chodziła na lekcje lub spędzała czas wolny w pokoju pełnym współwięźniarek, ale nocą czuła się samotna jak nigdy. Łóżko, zbyt wąskie i miękkie, aby można w nim wygodnie spać, było zimne, puste, obce, kiedy nie miała obok siebie sióstr i braci. Cisza, panująca dookoła, wzbudzała lęki, których nigdy nie doświadczała w małym, zatłoczonym pokoiku. Jedynie czasem światła karetki migające w okiennych kratach zdawały się łączyć ją z dawnym życiem, ze światem, który znała.
Nath poruszyła się, po czym niezdarnie objęła Ramonę, kładąc rękę na jej barkach. Dziewczyna miała ochotę się przytulić, ale to chyba nie zostałoby dobrze przyjęte.
– Nie chcę poranka – szepnęła zamiast tego. Głos miała zachrypnięty, jak po długim nocnym chlaniu.
– Boisz się?
– Nie. Ja niczego się nie boję. Ale… Layla… No wiesz…
– Yhm. Wiesz, garowałyśmy już kiedyś razem. W jednym pokoju nawet. – Dziewczyna pokręciła głową.
– Nie jesteś tu pierwszy raz…
– Nie. Za każdym razem stara mnie tu wysyłała, żebym zeszła jej z drogi. No, poza pierwszym, wtedy za giganta mnie wsadzili. Prawie rok mnie nie było.
– Przynajmniej cię szukali…
– Wiesz, wolałabym, żeby nie szukali. Mogłabym robić to, co chcę i nikt nie dyszałby mi w kark.
– Po której ty w ogóle stronie jesteś? – Ramona zrzuciła rękę Nath ze swoich barków, kiedy dotarło do niej, jak długo współlokatorka zna Laylę.
– Tu nie ma stron, Mała. Tu każdy chce przeżyć.
– Nie wszystkim się udaje…
– Przyzwyczaj się. Śmierć Ravi niczego cię nie nauczyła?
– Skąd…
– Wszyscy wiedzą, jakie są układy. – Nathalie przerwała jej, wzruszając ramionami.
– Ale… Ona nie musiała umierać…
– Oj, nie bądź dzieciakiem!
Ramona zamilkła, zawstydzona. Dziewczyna znów ją objęła, łagodniejąc:
– Ech, Mała…
I wtedy ją pocałowała.

* * *

Nicole siedziała jak na szpilkach. Przezornie nawet zawczasu postawiła sól przed Michaelem, bo sypał ją do wszystkiego. Dzielił ich kuchenny stół i dziewczyna obserwowała, jak mężczyzna upija łyk piwa, po czym ociera usta dłonią, wciąż wpatrzony w ekran telewizora. Nie rozumiała, po co oglądał powtórkę meczu, który widział wczoraj na żywo na Wembley i znał już wynik, ale nie chciała mu przeszkadzać. Zwłaszcza dzisiaj, kiedy pragnęła poruszyć temat nurtujący ją od paru dni. Jeśli będzie miał dobry humor, chętniej się zgodzi. Miała tylko nadzieję, że sama odważy się na ten krok.
Od rana nie mogła nic przełknąć i teraz również jedynie grzebała widelcem w swojej sałatce, w myślach układając możliwy przebieg rozmowy. Odkąd Michael wrócił, próbowała wyczuć jego humor, ale nie było to wcale takie proste przed obiadem, kiedy czuł głód i zmęczenie wczorajszym szlajaniem się po mieście z kumplami.
Spojrzała na jasną czuprynę Alexa bawiącego się swoimi plastikowymi dinozaurami na podłodze. Gdyby to od niej zależało, pozwoliłaby, aby jego włosy jeszcze trochę urosły, ale Michael uważał, że tak noszą się tylko brudni hipisi. Po prawdzie Nicole nie miałaby nic przeciwko, gdyby ich syn został kiedyś hipisem. Żałowała, że miała w tym układzie tak mało do powiedzenia.
Zauważyła, że Michael skończył już swój kawałek pieczeni i odłożył sztućce na brzeg talerza, więc cicho podniosła się z miejsca, aby pozbierać naczynia. Kiedy stanęła obok mężczyzny, dolewając zimnego piwa do kufla, objął jej talię jedną ręką, jakby od niechcenia. Powstrzymała się przed wzdrygnięciem, a to uczucie zaskoczyło ją do tego stopnia, że o mało nie rozlała trunku na obrus. Michael spojrzał na nią gniewnie i miała ochotę schować się w kąt przed tym wzrokiem i już nigdy nie wychodzić. Nie znosiła uczucia, że sprawia mu zawód. Całe życie nie potrafiła spełnić niczyich oczekiwań i to było dość dołujące.
Westchnęła w duchu, po czym uśmiechnęła się, widząc, jak mężczyzna z czułością przytula Alexa ładującego mu się na kolana. Niezależnie od tego, w jaki sposób Michael traktował ją, syna kochał ponad wszystko. Nawet, jeśli czasem na niego krzyczał, nigdy go nie uderzył i nie wierzyła, że byłby zdolny to zrobić. W końcu to on tak bardzo pragnął dziecka, że rzuciłby ją, gdyby… gdyby nie pozwoliła się wtedy urodzić małemu...
Mecz dobiegł końca, Anglia rozgromiła Meksyk dwa do zera. To wprawiło Michaela w dobry nastrój, choć już pozbawiony wczorajszej euforii, kiedy wrócił do domu tak pijany, że ledwo udało jej się położyć go do łóżka.
Podniosła się, żeby pozmywać naczynia, a kiedy stanęła przed zlewem, poczuła, jak Michael obejmuje ją w pasie, a Alex kładzie lepkie dłonie na jej szyi. Zakręciła wodę i odwróciła się w ich stronę, wtulając w swoich facetów. Dziecięcy, słodki zapach synka mieszał się z intensywną wonią wody toaletowej Michaela i w takich chwilach czuła, że wszystko było dobrze, tak, jak powinno być zawsze.
Zebrała w sobie całą odwagę, bo lepsza okazja mogła nie prędko się trafić.
– Michael…
– Hmmm? – wymruczał z twarzą w jej rozpuszczonych włosach, bo takie lubił najbardziej.
– Czy myślisz… Co myślisz… – Wzięła głęboki oddech, a Michael odsunął się i spojrzał na nią uważnie. – Gdyby posłać Alexa do przedszkola? – wypaliła, ale zamiast poczuć lekkość zrzucenia z siebie ciężaru, miała wrażenie, że coś zaczyna ją przygniatać.
– Idź do pokoju – rzucił Michael do synka, stawiając go na ziemi.
– Ale… – Chłopiec próbował zaprotestować, uwieszając się na udzie Nicole.
Pogłaskała go po włosach.
– Już!
Wyprowadził malca z kuchni, po czym dokładnie zamknął za nim drzwi. Wyglądał na spokojnego i opanowanego, jednak dziewczyna wiedziała, że to zwykle nie wróżyło niczego dobrego. Pomimo dręczącego go kaca był jak zawsze nienagannie ubrany, ale jego oddech śmierdział piwem. Pożałowała, że w ogóle przyszedł jej do głowy tak głupi pomysł.
– Więc mówisz, że chciałabyś pozbyć się małego z domu, tak?
– Ja nie… – urwała pod jego groźnym spojrzeniem. Lepiej było pozwolić mu skończyć.
– Chciałabyś, żeby zniszczyli tam dzieciaka, tak? Żeby bezustannie chorował, przynosił wszy i inne robactwo? – Wzdrygnął się i kontynuował: – Żeby nauczyli go przeklinania i sprzeciwiania się rodzicom? Jak myślisz, gdzie nabierze odpowiednich odruchów, będąc z kochającą rodziną czy w bezosobowym ośrodku, do którego matka go oddaje, bo jej się znudził?
– To nie…
– Milcz, nie pozwoliłem ci mówić. Jak śmiesz w ogóle myśleć o czymś takim? Czy brakuje mu tutaj czegoś? Jedzenia, ubrań, zabawek?
Zamilkł i chwycił ją za nadgarstki. Mimowolnie się skrzywiła, czując ból.
– A może – wysyczał – masz kogoś na boku, co? Kto to jest? Kto to, kurwa, jest?!
– Nikt – szepnęła. – Nie ma nikogo. Tylko ty. Michael, to boli…
– Zaraz cię dopiero będzie bolało! Mogłem się domyślić! – prychnął. – Od samego początku zachowywałaś się jak tania dziwka.
Tego było dla niej za wiele, poczuła, jak łzy zaczynają płynąć po jej policzkach. Spróbowała wyrwać się z jego uścisku, ale Michael trzymał mocno, a w odpowiedzi na tę niezdarną próbę tylko przygniótł ją mocniej do szafki kuchennej.
Nagle cofnął się, jakby coś sobie przypomniał. Zacisnął pięści i oddychał ciężko, opierając się o stół.
– Michael. – Nicole zaczęła cicho, postanawiając podjąć jeszcze jedną próbę. – Chodzi o to, że… Alex powinien mieć kontakt z rówieśnikami… Z innymi dziećmi. Uczyć się czegoś. Nowych gier, zabaw, samodzielności...
– Idiotka! – prychnął. – Co oni mogą mu dać, czego ty nie możesz? Kurwa, przecież po coś siedzisz w domu!
– To nie jest to samo. – Nagle się zdenerwowała: – Och, nie zachowuj się jak rozpieszczony bachor! Powinieneś chcieć dla niego jak najlepiej! Co ja mu mogę dać więcej ponad to, co teraz?
– To się wysil – wysyczał, znów do niej podchodząc. – Chcesz, żeby miał kontakt z innymi dzieciakami? Proszę bardzo, niech ci będzie, sprawimy mu rodzeństwo, choćby zaraz.
Nicole zamarła, wstrzymując oddech. Widziała cień szaleństwa w jego oczach, ale wciąż jej nie uderzył, więc czuła się zdezorientowana. Więcej dzieci… z nim? Więcej dzieci w ogóle? Znów przechodzić przez ten cały cyrk z ciążą, z porodem? Kochała Alexa bardziej niż kogokolwiek, ale nijak nie mogła sobie wyobrazić kolejnego malca w domu takim jak ten. Czy naprawdę tego Michael od niej oczekiwał? Że rzuci szkołę, wyjedzie z nim do obcego kraju, będzie siedzieć zamknięta w mieszkaniu i opiekować się ich dziećmi? Co będzie następne?
– Swoją drogą – Michael zmierzył ją krytycznym wzrokiem od stóp do głów – musisz trochę schudnąć przed ślubem.
O mało nie zachłysnęła się własną śliną.
– ŚLUB? Jaki ślub?
– Nasz ślub. Za trochę ponad dwa tygodnie – powiedział jakby od niechcenia, wyciągając z lodówki Heinekena i przelewając go do szklanki. – Wszystko już załatwione. Akurat będziesz po urodzinach. Vesna przyjedzie w weekend, pomoże ci wybrać sukienkę. I jakiś smoking dla Alexa. Jutro idziemy podpisać resztę papierów.
Zamilkł, pociągając łyk trunku. To nie mogła być prawda. Nie byłby zdolny do zrobienia czegoś takiego bez jej wiedzy i zgody, prawda? Przecież nawet nie przyjęła jego zaręczyn!
Dwa tygodnie, tuż po jej osiemnastych urodzinach. I jak miała się z tego wykręcić? Nie mogła nawet nikogo poprosić o pomoc, bo rodzina była daleko, a jedyne osoby, które tutaj znała, to kumple Michaela i kilku sąsiadów. Gdyby chociaż miała pracę! A tymczasem dała się namówić na totalnie niekorzystny dla niej układ chyba tylko dlatego, że wydawało się to łatwiejsze niż chodzenie do szkoły, niż dorosłe życie harując od dziewiątej do piątej. Nie mogła sobie wybaczyć, że była aż tak głupia i naiwna. I dokąd miała uciec? Z czym miała uciec, kiedy tutaj nic nie należało tak naprawdę do niej? Zamieszkać w kartonie pod London Bridge? Jaką przyszłość mogła zapewnić Alexowi?
Już dawno nie czuła się aż tak bezsilna. Przywykła do działania, brania losu w swoje ręce, a nie biernego czekania na to, co się wydarzy niczym bydło na rzeź. Dlaczego więc teraz nie była w stanie nic zrobić? Dlaczego się bała, choć robiła w życiu już bardziej niebezpieczne rzeczy niż rzucenie chłopaka, który najwyraźniej zwariował? Jakim cudem wpadła w tryby tej machiny, której nie potrafiła zatrzymać?
Michael dopił resztkę piwa, postawił szklankę na stole i podszedł do Nicole.
– Moja młoda żona – wyszeptał, przytulając ją i całując w czubek głowy.
Miała ochotę rozorać mu twarz paznokciami.

0011

sierpień 1993

Posadziła tyłek na parapecie i zaczęła machać nogami w rytm muzyki. Nie wiedziała, co za dureń puścił ten chłam Billy’ego Ray Cyrusa, ale najwyraźniej wszyscy poza nią dobrze się bawili. A ta piosenka nie była nawet modna! Pieprzone country. Pomyślała, że chyba wciąż jeszcze za mało wypiła, choć jej żołądek ewidentnie miał inne zdanie. Wychyliła się z okna, ale zamiast zwymiotować, tylko splunęła lepką, gęstą śliną. Cyrus bredził coś o cioci Louise.
Po drugiej stronie ulicy zaparkowało żółte Porsche. Z jego wnętrza wysiadł facet ubrany w te pierdolone, szpanerskie ciuchy, które sprawiały, że każdy łachmyta wyglądał niczym student Harvardu. Przez chwilę patrzyła, jak rozgląda się dookoła, niezdecydowany. Kiedy ich oczy się spotkały, posłała mu jeden ze swoich czarujących uśmiechów. Ruszył w jej stronę, więc przerzuciła nogi przez parapet, siadając tyłem do pokoju pełnego ocierających się o siebie spoconych ciał. Z okna obok, za którym znajdowała się kuchnia, ktoś zaczął zwracać treść żołądka, w głębi mieszkania rozległy się śmiechy.
Mężczyzna zawahał się, z obrzydzeniem patrząc na wymiociny, i zauważyła, że wcale nie był taki stary, jak jej się na początku wydawało, mógł mieć ze dwadzieścia lat, nie więcej. Ale głowę nosił tak wysoko, jakby co najmniej skończył już studia. Zresztą, może i skończył, oglądała kiedyś reportaż o takich nadzdolnych dzieciakach.
Nie spuszczając z niego wzroku, pociągnęła łyk alkoholowej mieszanki z plastikowego kubka i od razu poczuła, że mdłości wracają.
Zakręciło jej się w głowie i musiała chwycić się górnej framugi, żeby nie wypaść na brudny chodnik. Zaliczenie gleby, nawet z parteru, byłoby niezłym przegięciem.
– Cześć. – Chłopak zatrzymał się w bezpiecznej odległości.
Nie uśmiechał się, ale jego wzrok przesunął się po niej od góry do dołu. Nagle boleśnie sobie uświadomiła, że jej sukienka była podwinięta i odsłaniała zdecydowanie zbyt dużo ciała. Nerwowo ją obciągnęła, rozlewając przy tym trochę alkoholu.
– Cześśśććć – odparła. Głos miała zachrypnięty. Weź się w garść, pomyślała, po czym odchrząknęła. – Cześć – powtórzyła, całkiem zadowolona z odzyskania panowania nad słowami. – Jak się masz?
– Nie widziałaś może dziewczyny, o, tego wzrostu? – Przytknął otwartą dłoń do swojej klatki piersiowej, prezentując przybliżoną wysokość. – Ciemne oczy, ciemne, kręcone włosy?
Nicole zastanowiła się. Widywała wielu różnych ludzi, skąd mogła wiedzieć? Ten opis był taki dokładny! Chłodne spojrzenie chłopaka skutecznie ją rozpraszało.
– Nie wiem. Może.
– Tak czy nie? – Podszedł krok bliżej.
– Nie wiem. Wielu ludzi widuję. Masz fajkę?
Wyjął z kieszeni paczkę Dunhilli i wyciągnął w jej stronę. Włożyła jednego do ust i zauważyła, że chłopak odchodzi.
– Poczekaj! – krzyknęła, przełknąwszy ślinę. – Mogę pomóc ci jej poszukać, jeśli chcesz. – Znów posłała mu jeden ze swoich słodkich uśmiechów.
Odwrócił się dopiero po dłuższej chwili, jakby musiał zastanowić się nad złożoną propozycją.
Tak bardzo różnił się od wszystkich znanych jej chłopaków! Był inny nawet od Ahmeda i jego bandy, rastamanów, z którymi jeszcze do niedawna spędzała sporo czasu. Nie wspominając o gówniarzach ze szkoły. Emanowała z niego niesamowita siła, jakby wytwarzał niewidzialne pole elektromagnetyczne, przyciągające ją w dotąd nieznany, przerażający sposób. Przyszła jej na myśl ćma lgnąca do światła.
Nie chciała stracić go z oczu.
– A masz jakiś pomysł, gdzie może być? – rzucił sceptycznie.
– Może. – Wzruszyła ramionami. – Możemy sprawdzić miejsca, które znam.
– To chodź.
Zaskoczona, wyciągnęła do niego rękę, ale już ruszył wzdłuż ulicy, więc odstawiła w połowie pusty kubek i sama zeskoczyła z parapetu. Upadła przy tym na kolana, ale niemal natychmiast się poderwała, poprawiając ramiączko sukienki. Zakręciło jej się w głowie, a chłopak zdawał się być tak boleśnie trzeźwy! Podniosła z chodnika nie zapalonego papierosa i zatknęła go za ucho.
– Ej, poczekaj!
Przystanął, nie odwracając się.
– Jak będziesz tak kurewsko zasuwał, to zaraz padnę.
– Prowadź – mruknął.
Zrównała się z nim i dopiero teraz zauważyła, jaki był wysoki, co najmniej o głowę od niej wyższy. Znów zwróciła uwagę na jego nienaganne, modne ubranie.
– Nie jesteś stąd – stwierdziła.
– Nie – odparł, nie patrząc na nią.
– To co tu robisz poza szukaniem tej dziewczyny?
– Szukam jej.
Fajnie, nigdy by się nie domyśliła.
– Jestem Nicki. – Po dłuższej chwili rzuciła w przestrzeń przed sobą, starając się dopasować do mrukliwego tonu chłopaka.
Jeśli chciał grać w ten sposób, proszę bardzo, też znała te zasady.
– Michael – mruknął pod nosem.
Michael. Nie Mike, nie Mikey, nie Mickey. Czy on w ogóle potrafił się wyluzować?
Dźwięki poprzedniej imprezy zaczęły powoli przeplatać się z nowymi rytmami, Tom Cochrane śpiewał gdzieś w pobliżu o tym, że chce pędzić autostradą, jaką jest życie. Zaczęła nucić dobrze znane słowa i wyginać ciało w tańcu. Nie zauważyła, że została w tyle, dopóki chłopak nie zagwizdał.
– No co? – krzyknęła w jego stronę. – Tańcz ze mną!
Pokręcił głową i ruszył dalej. Głośno westchnęła, opuszczając drobne ramiona. Biegnąc do niego, nie przestawała śpiewać i wywijać piruetów, chwiejąc się na koturnach. Wyprzedziła go i zmusiła do zatrzymania się, po czym chwyciła jego dłonie w swoje, uniosła i zaczęła się obracać. Szorstko wyrwał się z uścisku, ale ona, wcale tym niezrażona, wciąż nie przestawała tańczyć i szeroko się uśmiechać.
– Taka ładna piosenka! Life is a highway, I want to ride it all night long! 1
Chwilę obserwował jej ruchy, aż w końcu kąciki jego ust uformowały się w coś na kształt półuśmiechu. Nie przestając kręcić biodrami, przysunęła się do niego tyłem, a jazdę autostradą zastąpiły samotne poranki opuszczonego przez dziewczynę Jona Secady. Zamknęła oczy i wsłuchała się w muzykę, spowalniając ruchy. Po chwili poczuła silne, pewne dłonie na swoich biodrach. Chłopak przyciągnął ją lekko do siebie i ich ciała splątały się w jeden rytm, kiedy pozwoliła mu prowadzić. Obróciła się i wtuliła twarz w jego koszulę, chłonąc przyjemny, mocny zapach perfum. Po chwili położyła mu dłonie na ramionach i spojrzała w stalowoszare oczy, czekając na pocałunek, ale zamiast tego odsunął ją od siebie.
– Jesteś pijana – mruknął. Miał szorstki głos.
– I co z tego?
Odwrócił się i ruszył wzdłuż ulicy.
– Poczekaj! – krzyknęła, kiedy otrząsnęła się z niespodziewanego zwrotu akcji. Albo raczej braku akcji, pomyślała z goryczą.
Odwrócił się w jej stronę.
– Tutaj. – Pokazała na ciemny otwór bramy po drugiej strony ulicy. Wyglądało na to, że to gdzieś z wnętrza budynku dochodziła słyszana muzyka, która teraz zmieniła się w „Whoomp”. – Tutaj sprawdźmy.
Ale w ciasnym, zatłoczonym mieszkaniu nie było czarnowłosej dziewczyny. Nie było jej również na czterech innych domówkach, więc wrócili do punktu wyjścia i wsiedli do Porshe, objeżdżając najbliższe ulice. Ze zdawkowych zdań Nicole dowiedziała się, że dziewczyna miała na imię Vesna, lubiła wciągać kokę i była siostrą Michaela. Musiała nieźle czuć bluesa.
W Clubie też nikt jej nie widział, a do dwóch kolejnych ich nie wpuścili. Oczywiście, że nie, przecież to nie był już jej kwadrat. Ale nie chciał tego słuchać.
Powoli zaczynało świtać, a ona robiła się coraz bardziej senna; drinki wypijane mimochodem w odwiedzanych spelunach dawały się we znaki. Czuła się zmęczona ciągłym uciekaniem chłopakowi z pola widzenia, żeby się napić, bo uparcie wylewał każdy alkohol, który dorwała. Jakby tego było mało, wciąż nie udało jej się jeszcze zwymiotować, więc całemu temu łażeniu towarzyszyło nieprzyjemne uczucie, jakby miała zaraz wyrzygać swoją wątrobę.
Ostatnią szansą był plac zabaw przy podstawówce w West Farms, gdzie gromadziły się wszystkie okoliczne ćpuny. Celowo nie zaproponowała tego wcześniej, obawiając się, że za szybko znajdą dziewczynę i będzie musiała wracać, a nie miała pomysłu, dokąd mogłaby pójść. Nocna eskapada z obcym chłopakiem wydawała się zdecydowanie ciekawszym sposobem na spędzenie czasu, niż dogorywanie w jakiejś spelunie albo, co gorsza, powrót do domu. No i miała okazję przejechać się Porshakiem!
Chciała się dobrze bawić, ale chłopak wydawał się coraz bardziej rozdrażniony. Przymilała się jak mogła i w każdy znany sobie sposób próbowała dać mu do zrozumienia, że siostra prędzej czy później i tak się znajdzie, a on powinien pomyśleć również o swoich pragnieniach. W takich chwilach strącał jej dłoń ze swojego uda i ruszali dalej w ciszy, a im częściej tak się zdarzało, tym dłuższe było milczenie.
Została w samochodzie i spod półprzymkniętych powiek obserwowała, jak Michael wyciąga dziewczynę z drewnianego domku do zabaw i wlecze ją w stronę Porshe. Nie miała już siły na nic, więc tylko lekko się przesunęła, robiąc Vesnie miejsce obok siebie, a oczy same jej się zamknęły. Zanim się obejrzała, spała już snem głębokim, z głową opartą o przyjemnie pachnące ramię Michaela.






1 Tom Cochrane „Life is a Highway”

0010

Panującą ciszę zakłócał jedynie miarowy szum lodówki dochodzący z wysprzątanej już porządnie kuchni. Czarny worek, pełen potłuczonych skorup, czekał w holu na wyniesienie, podłoga i szafki lśniły czystością. Krzesło, z nogą przyklejoną klejem do mebli, powoli schło w kącie. Ze znużeniem wsparła się na chwilę na rączce mopa, po czym ruszyła wyżąć go w wannie, po drodze boleśnie obijając sobie ramię o framugę, która najwyraźniej była dziś pięć centymetrów bardziej na lewo.
Odstawiając środki czystości do szafki kuchennej, rzuciła ostatnie spojrzenie na efekty swojej dwugodzinnej pracy. Nie zauważyła niczego, co mogłoby być pretekstem do kolejnej awantury, więc z cichym westchnieniem powlokła się do sypialni. Dźwięcząca cisza odbijała się od ścian obitych brzoskwiniową tapetą w małe różyczki, kiedy dziewczyna wyczerpana opadła na wielkie łóżko z Ikei. Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do tego braku hałasu, do spokoju niemal pustego mieszkania, do pokojów pozbawionych duszy.
Znów zatęskniła za rodzeństwem. Za harmidrem i rozgardiaszem, kłótniami o jakieś pierdoły, zaśmiewaniem się do łez z siostrami. Za wspólnymi śniadaniami, które przygotowywał ojciec, choć był chyba najgorszym kucharzem, jakiego znała. Ale przynajmniej się starał i wiedziała, że mu na nich zależało. Dopóki nie odszedł…
Ale wszystkie złe chwile wypierała ze świadomości. Nie chciała pamiętać tych pełnych goryczy dni, kiedy wszyscy się nienawidzili i kłócili na poważnie, a potem uciekali, byle jak najdalej od domu. Chciała zapomnieć pełne pogardy oraz politowania spojrzenia Eriki, którymi ją obdarzała, ilekroć znalazły się zbyt blisko siebie, co z reguły oznaczało zasięg wzroku. A przecież to było mieszkanie ojca, miała prawo w nim przebywać. Ona nigdy nawet palcem nie kiwnęła, żeby zająć się własnymi dziećmi, a co dopiero mówić o takim podrzutku jak Nicole. Niby o ojca zazdrosna, a traktowała go jak szmatę i, co było już zupełnie niezrozumiałe, on jej na to pozwalał. Nie reagował, kiedy rzucała mu w twarz oskarżenia i wyrzygiwała listę rzeczy, które jej się należały, a których przez niego nie mogła mieć. Kiedy groziła, że odejdzie albo się zabije, albo najlepiej jedno i drugie, wychodził w mrok i wracał dopiero rano, jeśli mieli szczęście. Jeśli nie, nie widzieli go długimi tygodniami. To było gówno i wszyscy o tym wiedzieli. Ale wciąż nie mogła mu wybaczyć, że później uciekł, zostawiając ich w tym pierdolniku. Że znalazł sobie nowe mieszkanie, w którym nie było miejsca dla dzieci. A teraz siedział w pace i, prawdę mówiąc, nie bardzo potrafiła uwierzyć w jego niewinność.
Może kiedyś uda jej się zostawić obcy, ponury Londyn i wrócić do Nowego Jorku, zbudować sobie życie tak, jak zawsze pragnęła, na fundamencie spokoju. Bez krzyków i wiecznych awantur, bez podbitych oczu i krwawiących ust, bez spoglądania na świat przez krzywe zwierciadło szklanki wypełnionej whiskey…
Nagle zatęskniła też za ludźmi, których znała w poprzednim życiu, a którzy odeszli wraz z jej ucieczką do Anglii. Przez tyle czasu o nich nie myślała… Zatęskniła za ukochanym miastem swojego dzieciństwa, za prawdziwym Halloween, za jazdą po właściwej stronie drogi. Zaczęło jej nawet brakować szkoły, której nie skończyła, bo Michael wolał, żeby została w domu z Alexem. Chociaż nie, z tą szkołą trochę przesadziła.
Gdyby wtedy nie zgodziła się na wyjazd, gdyby tylko wiedziała, jak będzie wyglądać jej życie… Ale to by było za proste, prawda? Wiedzieć, co się stanie, wiedzieć, na jakich ludzi się trafi.
Ostatnio coraz częściej zastanawiała się, czy podjęła słuszną decyzję. Wtedy wyjazd wydawał się jedynym dobrym wyjściem. Rozwiązaniem, dzięki któremu mogła uciec od tego całego bagna, w jakie się wpakowała. Londyn był wystarczająco daleko od domu, żeby udało jej się w końcu zostawić to za sobą i zacząć normalne, dorosłe życie. Kto by pomyślał, że dorosłość to również płacenie podatków, zmywanie naczyń i bycie pełnoetatową matką?
Ale gdyby nie Michael, Alex nigdy by się nie urodził – tak bardzo go wtedy nie chciała, tak bardzo się bała… Jaka była głupia!
A teraz musiała podjąć kolejną trudną decyzję i tym razem nie mogła sobie pozwolić nawet na najmniejszy błąd. Nie, jeśli chciała szczęścia dla siebie i Alexa. Zwłaszcza dla Alexa.
Podłożyła lewą rękę pod głowę, a prawą wetknęła do kieszeni spodni od dresu. Chwilę się wahała, zanim zacisnęła palce na maleńkim, złotym krążku. Wyciągnęła dłoń i przyjrzała się pierścionkowi zaręczynowemu, w którego centralnym miejscu widniał sporych rozmiarów kamień. To była już trzecia próba i tym razem Michael wkurzył się nie na żarty.
Tak bardzo nie przypominał teraz człowieka, w którym się wtedy zakochała, tak bardzo się zmienił… Miała wrażenie, że w ogóle go już nie zna, że w nocy zasypia obok obcego mężczyzny, że ciało, kiedyś tak bliskie, jest odległe o miliony mil.
Co prawda zawsze był nieco wycofany, chłodny i wyniosły, ale jednak potrafił ją pokochać, dać jej poczucie bezpieczeństwa, namówić na urodzenie dziecka. Pozwolił dotrzeć do siebie i cieszyć się z bycia razem. Mawiał wtedy, że zbudują wspólne życie, że przeszłość pozostanie przeszłością i nie będzie miała żadnego znaczenia, jeśli tylko będą sobie ufać. Był taki przekonywujący!
Nic nie wskazywało na to, że okaże się despotą zakochanym w białku. Że zamknie ją w domu bez dostępu do telefonu, bo przecież mogłaby zadzwonić do rodzeństwa, a rozmowy międzykontynentalne kosztują majątek. A może po prostu bał się, że o wszystkim opowie starszemu bratu? Tych dwóch nigdy się nie lubiło, więc wydawało się to dość prawdopodobne. Wszystko tak bardzo się zmieniło…
Niespodziewanie jej twarz rozświetlił smutny, blady uśmiech, kiedy przypomniała sobie dzień, w którym się poznali. A właściwie noc; parną i gorącą letnią noc w samym sercu tętniącego życiem miasta. Kolejny wieczór nie różniący się od innych, które spędzała na domówkach, pijąc na umór i odpalając papierosa od papierosa. Ona też się zmieniła. Ale były z nich wtedy dzieciaki!

0007

– Nawet nie wiesz, jak bardzo ucieszyła mnie wieść, że dotrzymujesz słowa. Już zaczynałem wątpić – a rozumiesz chyba, że wówczas znalazłbym się w bardzo… niekomfortowej sytuacji – ale wtedy przyszedł ten twój gówniarz błagać o przebaczenie. Spójrz na siebie, jakim wrakiem się stałeś.
– Trzymaj się od niego z dala – warknął przez zaciśnięte zęby.
– Ojojoj… Chyba zgodzisz się ze mną, że zabrzmiało to dość śmiesznie w tych murach, wypowiedziane przez człowieka w więziennym uniformie?
– To jest sprawa między twoim bratem i mną, mojemu synowi nic do tego.
– MÓJ BRAT NIE ŻYJE. – Cristiano Rizzo oparł dłonie o blat stołu i pochylił się, nosem niemal dotykając twarzy Erica. – I radzę ci, żebyś dobrze zapamiętał, kto zajął jego miejsce.
– Dostaniesz, co chcesz. Daj mi tylko trochę czasu.
Rizzo wyprostował się na siedzeniu, zakładając nogę na nogę i splatając przesadnie wypielęgnowane długie palce dłoni.
– Obaj wiemy, że go nie masz. I widzisz, tu się właśnie różnimy: ty ciągle wierzysz, że lada moment stąd wyjdziesz, bo każdy sąd powinien uznać twoją domniemaną niewinność. Ja nie jestem taki naiwny, musisz się jeszcze wiele nauczyć.
– Dogadamy się jakoś, tylko nie mieszaj w to mojego syna. – Kurczowo zacisnął dłonie na brzegu stołu.
– Twój syn sam się wmieszał już dawno temu, otwórz oczy. Nie masz mi nic do zaoferowania w obecnym położeniu. A Slagle jest zajęty spłacaniem własnych długów, więc możesz sobie odpuścić.
Rizzo podniósł się z miejsca i obszedł stół dookoła. Jego szyty na miarę grafitowy garnitur zaszeleścił w rytm kroków.
– I wiesz co? Na twoim miejscu bym nie kombinował, bo masz jeszcze parę innych dzieciaków, które chętnie zarobią na kreskę.
– Ty skurwysynu… – Mimowolnie zacisnął dłonie w pięści, aż pobielały mu knykcie.
– Ciao, mi amigo.

* * *

Nicole w końcu usłyszała trzaśnięcie drzwi wejściowych i odetchnęła z ulgą, co wywołało falę ćmiącego bólu w klatce piersiowej. Jeśli tym razem złamał jej żebra… Do oczu napłynęły gorzkie łzy bezsilności, a w gardle pojawiła się wielka gula. A przecież musiała wstać, posprzątać ten cały bajzel, zanim Michael, jak zwykle pijany, wróci do domu i znów będzie awantura…
Ostrożnie podniosła się najpierw na kolana, później przysiadła na stopach, następnie chwiejnie stanęła oparta o ścianę. Każdy oddech sprawiał jej ból, ale był niczym wobec wspomnienia jego zaciętej, wykrzywionej gniewem twarzy.
Ogarnęła wzrokiem kuchenny bałagan, bezskutecznie próbując powstrzymać następne łzy. Skorupy kolejnego zestawu talerzy potłuczonych w ciągu ostatnich miesięcy walały się tu i ówdzie, resztki kolacji tworzyły malownicze wzory na posadzce. Obrus, jeszcze do niedawna biały, leżał teraz zmięty, poszarzały, pod przewróconym w szale stołem. Potłuczona szklanka na wpół tonęła w kałuży wody, z przyklejonym smutno do jednej ze ścianek liściem sałaty, z ostrą krawędzią skierowaną oskarżycielsko w górę.
Na zewnątrz było szaro, wiosenny deszcz z łoskotem zacinał w zatrzaśnięte okno. Szyba ukazywała odbicie dziewczyny: opuchnięta warga, plama krwi zaschnięta obok nosa, rozcięta brew, ciemne oczy lśniące od łez. Podniosła z podłogi ułamaną nogę od krzesła i cisnęła nią w tę żałosną karykaturę człowieka, którym się stała. Chybiła i rozległ się głuchy łoskot, kiedy drewno uderzyło w pokrytą kaflami ścianę. Potargane włosy opadły na twarz dziewczyny, zakrywając zaczerwieniony ślad dłoni Michaela.
Tak bardzo cieszyła się, że w końcu wyszedł…
Zrobiła krok do przodu, a poruszone stopą kawałki jasnozielonej zastawy potoczyły się we wszystkich kierunkach. Super, tylko tego brakowało; wstrząsnęła nią nowa fala płaczu, bo przecież nie bez powodu wybrała taki kolor, kolor nadziei, wierności i równowagi. Czy nic się nigdy nie zmieni?
Zaraz, nie mogła płakać. Musiała wziąć się w garść. Musiała posprzątać ten cały bajzel przed jego powrotem, nie powinna dłużej stać w miejscu.
Z ogromnym wysiłkiem postawiła stół we właściwej pozycji i, ślizgając się w kałuży wody, dostawiła do niego ocalałe krzesła, ocierając wierzchem dłoni zasmarkany nos. Powoli, na kolanach, raniąc dłonie o okruchy szkła, metodycznie zaczęła porządkowanie kuchni, co przecież robiła już tyle razy.

* * *

Ból, ogromny ból, jakby ktoś wyrywał jej ramię ze stawu. Trzeba otworzyć oczy, ale gdzie są powieki, czy wpadły do umywalki, kiedy myła ręce? Czemu jest tak jasno, gdzie się podział cały otulający mrok? Czy ten ból, to tępe pulsowanie to jawa czy sen? Gdzie leży granica?
Głosy… Szepczą, ale nie rozróżnia słów, dobiegają jakby z daleka, jak z drugiego końca jeziora, niesione przez wiatr. Ciało jest porzucone, niekontrolowalne, nie może ruszyć nawet palcem u stopy, czy w końcu umiera? Coś jakby pikanie w oddali, ale zbliża się, oddycha. Wielkie stopy uderzają w posadzkę. Ciemności, błoga ciemności, gdzie jesteś?